Muizenmoord

Ik heb een muizenfamilie in mijn keuken. Vader, moeder, een hele zooi kindjes, opa en oma en misschien zelfs een tante en oom. Ze zijn heel schattig, maar moeten wel dood.

Diervriendelijk
Als dierenliefhebber, als vegetariër, ben ik helemaal geen voorstander van het doden van dieren. Dus toen de muizenfamilie voor het eerst voet zette in mijn huis, liet ik ze er lekker zitten. Maar 10.000 keutels en zeven bijna-hartaanvallen (omdat ze langs me heen rennen) later wil ik ze weg hebben. Daarom kocht ik bij de dierenwinkel braaf een diervriendelijke val. Ik legde wat kaas in het kooitje, de muis ging er in, de klep achter hem ging dicht en het beestje was gevangen, levend en wel. De volgende ochtend liet ik hem vrij. Wel zoveel honderd meter van mijn huis, anders was hij eerder thuis dan ikzelf. Hij was nu gescheiden van zijn familie, en dat vond ik zielig, maar ik heb hem in ieder geval in leven gelaten.

Een slimme muis
Daarna heb ik nog vele malen kaas in het diervriendelijke valletje gelegd, maar ving geen enkele muis meer. Ik ging naar de dierenwinkel voor uitleg. ‘Als de muizen eenmaal doorhebben dat de val gevaarlijk is, dan gaan ze voor geen goud nog in’, aldus de man achter de toonbank. Daar was ik dus mooi klaar mee. Hoe kwam ik dan van de rest van de familie af? Ik had twee opties: gif of een dieronvriendelijk valletje, de val des doods zeg maar. Het gif zou de beestjes doden en ze van binnenuit verteren. Omdat de eigenaar van de dierenwinkel me niet kon vertellen of ze op slag dood zouden zijn, of eerst nog twee uur pijn zouden moeten lijden, koost ik voor optie twee: de val.

Een lijk in mijn keuken
Die avond was ik alleen thuis en zette de eerste twee vallen. Nog geen uur later, toen ik vertederd naar Vakantieliefdes zat te kijken, hoorde ik vanuit de keuken een harde klap. Een blik bevestigde wat ik al had vermoed, opa muis was dood. Morsdood. De klem was precies terecht gekomen op zijn nekje, hij was meteen dood geweest. Dat vond ik een schrale troost. Met val en al wilde ik hem optillen, om hem weg te gooien. Maar zijn oogjes staarden me aan, zijn kleine snoetje was opeens best schattig en zelfs zijn staart leek zo eng niet meer. Ik kreeg het niet voor elkaar. Elke keer als ik hem wilde op tillen om hem vervolgens in de vuilcontainer te gooien, kreeg ik het benauwd. Ik heb het iemand anders laten doen.

Hoeveel nog?
Ik heb er pas twee gevangen, en heb vrijwel de hele familie nog te gaan. Vanochtend heb ik nog twee vallen gezet, en ik ben benieuwd wie deze keer mijn slachtoffers worden. Ik word niet blij bij de gedachte dat ik weer een muis vermoord, maar ja… in mijn huis wil ik ze niet!

Bron foto: ejhogbin