Niemand weet, niemand weet… dat ik rimpelsteeltje heet

geen

Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik tweeënveertig. Nu kan ik met meer dan bovengemiddelde fantasie met gesloten ogen in het schemerduister nog ‘jonge vrouw’ genoemd worden, maar als ik volgende week een bank beroof of mijn kinderen te vondeling leg, dan rept de media toch echt over een ‘dame van middelbare leeftijd’.

Milf
Zodra je over het randje van de veertig bent geglipt krijg je een verankering in de vorm van  het label ‘middelbare leeftijd’ aan je ziel en zaligheid, wat onwrikbaar op zijn plaats tot je een jaar of zestig bent. Met andere woorden, dit is de fase waarin je langzaam maar zeker transformeert van Milf naar kadaver.

Botox
Voor de spiegel bekijk ik somber mijn rimpels. De veertig kilo extra bepakking die ik tot enkele jaren geleden meetorste, had behalve ademnood en pijnlijke knieën ook een voordeel. Als een cholesterolrijk equivalent van botox werden rimpels soepeltjes opgevuld. Kortom, een vetschort tot mijn knieën maar een strakke bek. Nu ik dieettechnisch enigszins ben uitgebeend en ontvleesd, toont mijn giechel het onomkeerbare verval in al haar volle glorie.

Poppenkast
Diepe lijnen van neus naar mondhoeken, als een slechte poppenkastpop. De lachrimpeltjes om mijn ogen veranderen rap in diepe gletsjers. Angstig bekijk ik mijn oren en neus. Die groeien immers altijd door? Hangt het puntje van mijn neus al in mijn decolleté? Hangen mijn oorlellen al op mijn schouders? Weerkaatst het zonlicht onbarmhartig op sporadisch doch oprukkend grijs in mijn rode haar? Op mijn hoofd is daar gelukkig nog niets van te zien dankzij kleurnummer zeshonderdzesenzestig. Ter compensatie toont mijn kin mij af en toe dikke, glanzende en pikzwarte haren, die ik te lijf ga met afschuw en een pincet.

Mannen rijpen en vrouwen rotten
Smekend om bevestiging klop ik bij mijn man aan. Hopend op een liefdevolle opmerking. Hopend dat hij mij zal vertellen dat ik in zijn ogen altijd mooi zal blijven, want ik ben en blijf de moeder van zijn kinderen. Of zoiets. Helaas. Het enige wat ik van hem bevestigd krijg, is dat de tand des tijds inderdaad op mijn gezicht staat gestempeld en dat ik er ‘s ochtends uitzie alsof ik ben overreden door een trein, onderstreept met een liefdevol ”je weet toch dat mannen rijpen en vrouwen rotten”.

Gemummificeerde verjaardag
Gelukkig heeft ouderdom vat op iedereen, behalve op de personen wiens neus de handtekening van de behandelend plastisch chirurg weerkaatst, maar geplastificeerde en versneden personen ken ik niet in mijn naaste omgeving. Dus besluit ik het anders aan te pakken.  Ik omhels ouderdom. Kus mijn wallen. Juich tegen mijn kwabbige wangen. Geef iedere pasgeboren rimpel een warm welkom. Als ik op een verjaardag om mij heen kijk, zie ik ontelbare rimpels en grijze haren bij mensen met wie ik vroeger stond te hakken op housefeesten. En ik moet toegeven; ergens heeft het toch wel wat, zo’n gemummificeerd verjaardagsfeest met mensen van middelbare leeftijd, gelijkgestemden die de deur niet meer uitgaan zonder leesbril op zak.

Iemand zin in een stereotiep potje bingo?

CC foto: Flattop341