Ongelukkig zijn en de dood zijn realiteit maar taboe: only good vibes willen we

taboe

Scroll een rondje door Instagram en je verbaast je erover hoe gelukkig iedereen is. En dat terwijl we weten dat dit niet zo is. Her en der beginnen nu BN’ers en influencers op te biechten over hun angsten of depressies. Maar daar zelf over praten, dat doen we liever niet.

Je vuile was hang je niet buiten, dat spreekwoord geldt anno 2019 eigenijk nog steeds. Want ondanks dat we op social media veelvuldig sharen, zijn Nederlanders gewend narigheden bínnen de vier muren van hun huis te houden. En zelfs daar, in ons eigen huis, praten we niet gemakkelijk over de shit die in ons hoofd afspeelt. Dat blijkt uit een onderzoek van Nationale-Nederlanden. Wat daarbij opvalt is dat vooral de categorie 21-30, de milenial dus die dagelijks een x-aantal minuten in het lala-land van Instagram vertoeft, moeite heeft met het bespreken van moeilijke onderwerpen.

Struisvogelpolitiek

Waar we het lastigst voor uitkomen zijn depressie, angsten, ongelukkig zijn en andere psychische klachten. Ook vinden we de dood een onderwerp om ergens in een laatje te doen en nooit meer open te trekken. Met onze eigen partner bespreken we nog het meest, maar het blijft betreurend weinig. 56% bespreekt zijn of haar (on)geluk met hun geliefde en 46% bespreekt het eventuele overlijden met elkaar. 

Het eeuwige leven

Met de kinderen delen we al helemaal weinig. Of we gelukkig zijn bespreekt 69% niet met zijn kroost, en dat terwijl kinderen daar juist veel van kunnen leren. Dat je namelijk niet altijd gelukkig hóeft te zijn en dat het heel normaal is je om een periode even wat rot te voelen. Daarnaast kunnen ze dan leren hoe je daar mee om gaat. De dood, waar we (en dus ook de kids) allemaal vroeg of laat mee te maken gaan krijgen, bespreken we nog minder: slechts 26% legt het onderwerp weleens op tafel.

Bron: Nationale Nederlanden | Beeld: Unsplash

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

banner

Marjolein woont in de stad (Amsterdam) maar hunkert naar de natuur. En als ze een tijdje door de duinen heeft gestruind, verlangt ze weer naar de stad met z'n knallende energie. Ze vindt de menselijke psyche rete-interessant en schrijft daarom graag op Viva over waarom we de dingen doen die we doen, waar we naar verlangen en hoe die grijze massa van ons werkt. Want eigenlijk zijn we maar gekke (en daarom interessante!) wezens.