Onlogische liefde

geen

Vroeger was ik altijd jaloers op mijn vriendinnen die enig kind waren. Nu zou ik voor geen goud willen ruilen. Ik dank mijn ouders op mijn blote knieën voor hun gebundelde X-chromosomen. Zonder die specifieke slierten waren mijn geweldige zusjes er nooit geweest.

Karakterverschillen  
Hoewel onze karaktereigenschappen mijlenver uit elkaar liggen, vormen mijn zusjes en ik een bijzonder trio. Niet dat we elkaar altijd konden waarderen. Integendeel. Met mijn oudste zus (28) had ik eigenlijk nooit problemen. Als ik weer eens vervelend deed en met mijn ongekamde kinderkop om haar heen ging hangen, zei ze gewoon dat ik op moest zouten en daarmee was het spel gespeeld. Ze was mijn grote zus. Wat zij zei, was waarheid. Ik was gewoon de volgzame puppy. Met de middelste (23) daarentegen, was het elke dag feest. Door het minimale leeftijdsverschil, konden we elkaars nek af en toe wel omdraaien. De Gazastrook was er niks bij.

Fragmentarische haat
Ik weet nog dat ik haar bruine laarzen een keer ongevraagd geleend had. Ik zorgde ervoor dat ik precies wist wanneer ze les had, zodat ik haar niet tegen zou komen op school. Heel even leek mijn manoeuvre te werken, maar toen ik mijn lijf richting de snoepautomaten bewoog, botste ik tegen haar op. Het vuur in haar ogen schroeiden de haren uit mijn neus. Menig zus zou zeggen: geef ze thuis maar terug, joh. Deze zus niet. Dat ik omringd werd door de hele school zou haar een worst wezen. Ik kon ze echt uittrekken. En op mijn gestreepte sokken naar huis trappen. Maar ondanks dat we elkaar fragmentarisch haatten – en dat is het mooie van zusterliefde – kon ze altijd op me rekenen als ze in de penarie zat. Zo werd ze vroeger weleens gepest op de basisschool. Not on my watch. Dat ik weleens met mijn zus solde, betekende niet dat anderen dat ook mochten. Zij hadden zich niet met haar te bemoeien.

Connected outsiders
Het hebben van zussen vind ik een zegen. Vooral toen onze moeder overleed, heb ik enorm veel aan hun aanwezigheid gehad. Het is bijzonder om te zien dat we alle drie een versie van haar zijn, ondanks onze verschillende karakters. Daarbij is het af en toe gewoon fijn om buiten je vriendenkring met iemand te kunnen praten. En dan bedoel ik niet naast een vreemde in de kroeg gaan zitten, een arm om hem heen te slaan en je vuile was buiten gaan hangen. Ik bedoel iemand die dichtbij je staat. Een lotgenoot. Een soulmate. Die je nieuwe inzichten geeft en je dingen leert over het leven. Je iets geeft om over na te denken. Op een manier die je zelf nooit gevonden had. Tegen je zussen kun je hard zijn. Wat je ook zegt, je blijft zussen. Het is onvoorwaardelijke liefde. En dat voel ik. We zijn een team. Mijn zusjes en ik.

© Beeld: privébezit