Op naar de dertig

Jaren geleden riep ik heel hard dat het me hélemaal niet erg lijkt om dertig te worden. Bijna al mijn vrienden en vriendinnen waren allang de dertig gepasseerd en in mijn ogen nog superjong. Komende maandag word ik zeventwintig, maar ik houd inmiddels angstvallig mijn mond. Nog maar drie jaartjes en dan ben ik zelf de sigaar.

Later als ik groot ben…
Slaat natuurlijk nergens op, want afgezien van de minder fijne gedachte dat de eerste rimpeltjes en grijze haren een keer zullen opduiken, zie ik het verschil niet. Ja vooruit, het is fijn dat je rond je dertigste een beetje antwoord hebt op een aantal belangrijke vragen: wat wil ik doen met mijn leven en ben ik al op weg? (“Later als ik groot ben…” ja, op je dertigste dus.) En misschien wel de allerbelangrijkste leeftijdsgebonden vraag: wil ik wel of geen kind(eren)? Nu heb ik daar voor mezelf allerlei theorieën over en moet de tijd maar uitwijzen of die enigszins kloppen.

Mijn scary age
Toch drukt een verjaardag mijn neus op de feiten. Weer een jaartje ouder en het jaar gaat iedere keer sneller. Onvermijdelijk komt ooit die dag dat ik mijn scary age bereik en ik voor mijn gevoel toch echt oud ben. Die leeftijd zal ik maar niet verklappen, ik wil anderen geen depressie aanpraten en stiekem hoop ik dat mijn scary age met de tijd opschuift. Een soort van ‘veertig-is-het-nieuwe-dertig’ gevoel. Al vind ik net zo goed dat je zo oud bent als je jezelf voelt en leeftijd daarbij – voor volwassenen – totaal irrelevant is.

Dromen uitvoeren
Dat laatste is mijn officiële standpunt. Voor anderen. Voor mezelf heb ik een oplossing bedacht om met ‘ouder worden’ om te gaan: ieder levensjaar iets groots doen wat ik echt altijd heb gewild. Tegelijkertijd blijven dromen, niet te lang uitstellen, maar gewoon uitvoeren. Zo hoef ik niet speciaal op mijn dertigste of op een ander onbelangrijke leeftijd een bucket list af te werken. Mijn plan voor komend jaar? Een roman schrijven. Enorm spannend, zeker omdat het plot me nog niet ingegeven is, maar het gaat me lukken voor 7 januari 2014.

Laat maar komen!
Ontkennen dat ik meerdere grote ‘projecten’ heb lopen kan ik niet. Zo ben ik. Als dat boek maar gaat lukken, naast waar ik al mee bezig was én ik tegelijkertijd kan genieten van het leven nu. Zou wat zijn als ik dat pas zou inzien op mijn scary age. Al geloof ik niet dat ik alle wijsheid voor die tijd al in pacht heb. Uiteindelijk worden we niet alleen ouder, maar ook wijzer (en beter), wat op zich een hele geruststelling is. Laat de dertig maar komen. Of nou, eerst de zeventwintig maar.

© Beeld: Chantal Straver