Rebecca Boer had PMDD : ‘Twee weken per maand was ik een schim van mezelf’

Rebecca Boer (30) had jarenlang last van PMDD, zeg maar PMS on steroïds. Vanwege de extreme klachten liet ze haar eierstokken en baarmoeder verwijderen. Nu is ze in de overgang. Maar gelukkiger dan ooit.

Tekst Amanda van Schaik | Foto Dirk-Jan van Dijk

‘Op mijn elfde werd ik voor het eerst ongesteld en begon de ellende. Elk uur moest ik een super plus tampon wisselen en ik droeg altijd extra maandverband, want ik lekte snel door. En ik had PMS: voordat ik ongesteld zou worden, was ik humeurig en had ik pijn in mijn rug en bekken. Mijn huisarts schreef een anticonceptiepil voor in de hoop mijn menstruatieklachten te verminderen. Maar ik bloedde alleen maar meer en zo kwam het dat ik op mijn elfde naar de gynaecoloog moest. Mijn bloed werd getest om mijn hormoonspiegels te controleren en er waren geen afwijkingen te zien. Uit gynaecologisch onderzoek bleek dat ik flinterdun baarmoederslijmvlies had, de oorzaak hiervan was onduidelijk. Ik had te veel hormonen, zei de gynaecoloog. Waardoor dit kwam en hoe het precies zat, was ook een raadsel.
In de jaren erop kwam ik bijna maandelijks bij de gynaecoloog en geregeld werden de instrumenten erbij gepakt om uitstrijkjes te maken en mijn baarmoederslijmvlies in de gaten te houden. Dat is al geen pretje als volwassen vrouw, laat staan als puber die net in haar ontwikkeling zit. Ik heb elke verkrijgbare anticonceptiepil geprobeerd, maar de bloedingen bleven. En vanaf m’n vijftiende werd mijn PMS erger. Ik kreeg migraine, voelde onrust in mijn lichaam, mijn lontje was kort en ik werd depressief. Van eisprong tot menstruatie, twee weken per maand was ik een lichamelijk en psychisch wrak. Ik stopte al mijn energie in school en zodra ik thuis was, kon ik toegeven aan alle narigheid. Ik voelde me zo down en alles was te veel, een willekeurige opmerking van mijn ouders kon me in woede of tranen doen uitbarsten.’

Eisprong als een bevalling

Op internet las ik over PMDD. Een heftige vorm van PMS: dan reageer je extreem op hormoonschommelingen en heb je last van je lijf en van wisselende stemmingen en depressieve klachten in de periode tussen eisprong en menstruatie. Alsof ik over mezelf las! Ik las ook dat er helaas geen behandeling voor is, dus dat was jammer, maar het was fijn om het een naam te kunnen geven. Mijn gynaecoloog noemde het de eerste jaren nooit PMDD, voor hem was ik het meisje met te veel hormonen. Ik ploeterde door, probeerde hormoontabletten en leefde gezond, maar het mocht niet baten: twee weken per maand was ik een schim van mezelf. Als ik begon met bloeden, verdween alle misère als sneeuw voor de zon. Dan voelde ik me wel weer goed en ging ik naar feestjes en uit met vriendinnen. Maar dan was ik wel bijna twee weken ongesteld en vervolgens begon de hormonale kommer en kwel weer opnieuw.
Tot ik zeven jaar geleden zwanger werd. Ik had geen eisprong meer, dus geen hormoonschommelingen en ook geen PMDD. Ik voelde me fantastisch. Maar na de bevalling keerden alle klachten weer terug. Met nog een schepje erbovenop. Ik was al snel opnieuw zwanger en na die zwangerschap was de PMDD niet te doen. Mijn eisprong voelde alsof ik een kind op de wereld aan het zetten was, zo veel pijn deed het. Mijn borsten waren erg gespannen, ik had vaak migraine, was enorm vermoeid, maar sliep slecht. Voor mijn pijnlijke rug en bekken, waardoor ik soms nauwelijks kon lopen, slikte ik veertien dagen pijnstillers en spierverslappers. Het leven was zwaar en uitzichtloos en ik kon niet meer helder nadenken. Ik piekerde en mijn hoofd stroomde over van de negatieve gedachten. Ik ben niet goed genoeg, niemand begrijpt mij, iedereen is tegen mij. Het liefst lag ik de hele dag op de bank. Maar ik moest de wereld in om voor de kinderen te zorgen, om naar mijn werk te gaan. Ik werkte in de zorg en had cliënten die ik moest helpen, ik moest door. Voor mijn kinderen en op mijn werk hield ik een masker op en deed ik vrolijk. Als ik na een dag werken thuiskwam en mijn man de vaatwasser niet had ingeruimd, draaide ik door. Slingerde hem allerlei verwijten naar z’n hoofd en wilde scheiden. Ik wist: dat is het PMDD-monster, dat ben ik niet. Dus ik nam nooit belangrijke beslissingen in die twee weken.’

In de overgang

‘Mijn man had engelengeduld en wist dat als ik hem uitfoeterde of zonder reden een huilbui kreeg, het mijn hormonen waren. Maar voor hem was het natuurlijk ook lastig om twee weken per maand samen te leven met een ander persoon. Ik gebruikte teunisbloem en vitamine B6 om m’n gemoedstoestand op te krikken, maar dat hielp niet. Ik was het zó zat. Die klote-hormonen beheersten mijn leven. Hoe kunnen die zo veel impact hebben? Je moet ermee leren leven, adviseerde mijn huisarts. Dat was voor mij geen optie. Zo haalde ik de zestig niet, dan zou ik uit het leven stappen. Ze schreef me antidepressiva voor. Maar dat was geen succes, ik reageerde heel gevoelig op deze medicatie, werd misselijk, had rillingen, voelde me raar.
Inmiddels wist mijn gynaecoloog van het bestaan van PMDD; toen ik jonger was, was er minder over bekend en werd het vaak ook niet serieus genomen in de medische wereld. Hij zei dat zijn trukendoos bijna leeg was, maar dat er nog een optie was, namelijk Zoladex: een medicijn waarmee ik kunstmatig in de overgang werd gebracht. Ik was sceptisch, het zou vast weer niet werken, net zoals alle andere medicatie die ik had gebruikt.

Het hele interview met Rebecca lees je in VIVA-44-2019. Deze editie ligt vanaf 30 oktober in de winkel of lees je hieronder  verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.