Rode vlekken en een waas voor ogen

Diep in mijn hart ben ik best wel een lief kind. Niet snel kwaad te krijgen. Maar er is één ding waar ik ZO VERSCHRIKKELIJK AGRESSIEF VAN WORD!!!

Ik zit veel in de trein. Dat komt doordat ik geen rijbewijs heb (wat ik wel van plan ben binnenkort te gaan halen, maar daar zullen jullie tzt dan wel genoeg over horen.) Je hebt mensen die altijd lopen te zaniken op de NS. Ik ben niet zo iemand.

Vertraging? Kut, maar niet meteen een reden om stampvoetend op het perron de hele directie van de NS een hardnekkige geslachtsziekte te wensen. Volle trein? Staan is vervelend, maar het is overdreven om dan het gehele traject van ongenoegen hard te gaan lopen zuchten.

Maar. Waar ik een verhoogde hartslag en een rode waas van voor mijn ogen krijg, zijn mensen die praten in een stiltecoupé.

WAAROM DOEN MENSEN DATAAAAAAAARGH!!!!

Wat is er zo moeilijk aan het woord ‘stilte’? ’Stilte’ betekent toch gewoon ‘je bek houden’? En toch niet ‘alsnog praten’?  En waarom denk je dat dat voor de hele coupé geldt, behalve voor jou? En waarom zijn het ook altijd van die stomme trienen die in een stiltecoupé blijven praten?

Altijd van die meisjes die dingen zeggen als: “Nou, eh, waar was ik? Oh ja, Brenda had een concealer gekocht, maar dat was dus totaal de verkeerde kleur, dezelfde kleur als mij. Nou, je weet, zij heeft een veel lichtere huidskleur als mij; dat hun van de Etos dat niet tegen haar zeggen. Echt belaaaaaachelijk! Pfff ze zag er niet uit!”

Als ik zoiets hoor in een verder maagdelijk stille stiltecoupé krijg ik stante pede een verhoogde hartslag, krijg ik het ontzettend warm en zegt mijn inner voice:

Zeg er wat van.

Het mag hier niet, dus je mag er best wat van zeggen.

Ze gaan waarschijnlijk met hun ogen rollen als je er wat van zegt.

Maar daar sta je boven.

Zeg dan.

Zeg dan.

Zeg dan.

Niet de hele wereld hoeft je aardig te vinden, De J.

Zeg dan.

Nou, die inner voice maakt het natuurlijk gansch onmogelijk om nog verder te lezen in een boek. En als ik dan al mijn moed bij elkaar geraapt heb en er iets van heb gezegd (waarbij de dames natuurlijk met hun ogen rollen en tssss zeggen) zit ik de rest van de treinreis heel bewust in- en uit te ademen om mijn hartslag weer onder controle te krijgen.

Kortom: treinreis verpest, wat ik ook doe.

Ik wil dus een nieuw beleid voor de stiltecoupé. Een keuring bij de deur. Ga je echt stil zijn? Kom dan maar binnen. Ga je zitten kletsen over je tongpraktijken van het afgelopen weekend? Flikker dan heel gauw op.

Ik ga denk ik maar een spandoek breien en bij het hoofdkwartier van de NS staan. Ik zal er heel groot SSSSSSSSSTTTT op zetten.

CC foto: dcfdelacruz