Roos: ‘Ik was niet slim en niet leuk genoeg, dat vertelde hij me elke dag’

Roos (33) had bijna vijf jaar een relatie 
met een narcist. Een man die op het eerste gezicht charmant en liefdevol leek, maar haar jarenlang mentaal onderuithaalde.

Tekst: Amanda van Schaik | Beeld: Joost Hoving

‘Een vriendin leerde Bram kennen via een datingsite, maar durfde niet alleen met hem op stap, dus ging ik mee. Tussen hen klikte het niet, tussen hem en mij wel. Toch leidde dat nergens toe. Hij wilde het namelijk weer met zijn ex proberen, en dat gold ook voor mij. Een paar jaar later, het was eind 2007, spookte Bram nog steeds door mijn hoofd. Ik was inmiddels weer single en stuurde hem een mail: ik heb je nooit meer gesproken, hoe gaat het met je? Hij reageerde direct heel enthousiast en schreef dat het hem leuk leek om af te spreken. Na een diner bij zijn favoriete restaurant volgden meer dates. Hij was enorm charmant en zorgzaam: kookte uitgebreid voor me en stuurde continu lieve appjes. Bram was lief en zelfverzekerd en we konden over alles praten. Ik viel als een blok voor hem.

Na twee maanden stelde hij voor om te gaan samenwonen: dan konden we meer tijd met elkaar doorbrengen en het scheelde in de kosten. Even twijfelde ik. Dit ging wel erg snel. Maar die twijfel werd weggenomen door mijn vader. Mijn moeder is overleden toen ik tien was en mijn vader en jongere broer woonden al jaren in Frankrijk. Nadat mijn vader en Bram elkaar telefonisch spraken, was mijn vader superblij voor me: ‘Wat een leuke vent, ik merk dat hij om je geeft en het beste met je voor heeft.’ Na dat gunstige oordeel trok ik bij Bram in, dertig kilometer verderop. De eerste maanden leken wel een romantische film. Ontbijten op bed, met een wijntje en hapje in de tuin zitten, uit eten, samen wandelen. Bram werkte en ik was bezig met een hbo-opleiding. Hij zei: 
‘Jouw studie is belangrijk, dus neem er de tijd voor. Ik doe het huishouden wel, daar hoef jij je niet druk om te maken.’ Hij behandelde me als een prinses en ik vond het heerlijk. Maar helaas duurden die wittebroodsweken niet eeuwig.’

Steeds meer kleineren

‘De eerste barstjes in ons geluk kwamen na driekwart jaar. Gebogen over een syllabus zat ik te blokken in de studeerkamer waar Bram wilde stofzuigen. ‘Ik ben bijna klaar, kun je nog even wachten?’ vroeg ik. Ineens werd hij boos en schreeuwde: ‘Jij doet niets hier, die studie is belangrijker dan ik. Ik doe alles voor je en jij vindt het maar vanzelfsprekend!’ Ik schrok hier behoorlijk van en hij ook: hij bood meteen zijn excuses aan. ‘Dat had ik nooit moeten zeggen, ik reageerde helemaal verkeerd,’ verontschuldigde hij zich. Maar zulke uitbarstingen werden steeds frequenter en de excuses steeds schaarser. Dan was ik croissantjes vergeten te kopen en flipte hij: kon ik dan helemaal niets goed doen? Hij zei dat ik ons geluk saboteerde en beval me stante pede alsnog croissantjes te gaan kopen. Toen ik dat niet deed, werd hij chagrijnig en strafte me door me een paar uur te negeren: hij deed of ik niet bestond en ging voetbal kijken op tv. Zijn vijandige, kleinerende kant kwam steeds vaker naar boven.

Afhankelijk

Ik denk dat hij die kant in het begin onderdrukte, totdat ik afhankelijk van hem was geworden en niet meer bij hem weg zou gaan. Omdat Bram fulltime werkte – hij had een baan in 
sales – en meer verdiende dan ik als student met een kleine studiebeurs, hadden we afgesproken dat hij de vaste lasten betaalde en ik de boodschappen en extraatjes, zoals sociale activiteiten en uitjes. Zodra zijn salaris op was, vroeg hij mij steeds om geld om bijvoorbeeld rondjes te geven op de voetbalclub. Hij leefde op grote voet en gaf veel geld uit aan dure kleren en rondjes. Wanneer hij een etentje bij ons thuis organiseerde voor zijn collega’s, moest er van alles worden gekocht: speciaal barbecue-gereedschap, nieuwe borden, mooie messen. Alles om voor de buitenwereld de schijn op te houden. Zijn salaris ging steeds sneller op. Daardoor had ik geen geld om zelf leuke dingen te doen, zoals naar festivals gaan.
Mijn vrienden zag ik steeds minder vaak. Ik was druk met mijn studie, en bovendien woonden zij dertig kilometer verderop en ik kon de reiskosten niet meer betalen. Ik woonde in zijn huis en zou het financieel in m’n eentje niet meer redden. Hij had de macht en controle over mij en onze relatie. Dat is een belangrijk signaal dat je te maken hebt met een narcist – maar ik had dit niet in de gaten.’

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.