Rouwen jongeren anders dan ouderen? ‘We praten er niet over…’

Jongeren en rouwen gaan niet vaak in één zin samen. Toch zijn er alleen dit jaar al twee boeken over verschenen.’Van harte gecondoleerd‘, zo luidt de titel van het boek dat Ameline Ansu onlangs uitbracht over het verliezen van haar beide ouders als twintiger. Lisanne van Sadelhoff (30) schreef een boek over het overlijden van haar moeder: ‘Je bent jong en je rouwt wat‘.

Luchtige benadering

Het zijn bijzonder luchtige titels voor zo’n zwaar onderwerp. “Dat heb ik bewust gedaan”, vertelt Lisanne aan EditieNL. “Het is een heftig onderwerp, maar ik wil niet dat het boek dramatisch wordt. Mensen mogen zelf beslissen of ze het zwaar vinden of niet.”

Lisanne richt haar boek op jongeren omdat ze denkt dat rouwen voor hen een andere aanpak vereist. “Deze generatie is vluchtiger. De samenleving is gericht op succes en prestatie. We willen alles snel en mooi. Rouwen past daar niet bij. Maar wat als er dan toch zoiets op je pad komt?”

Lees ook: 
Manons zusje kwam om bij een ongeluk: ‘Ze was mijn beste vriendin’

Ontkenningsfase

Zelf wist ze niet goed hoe te dealen met het verlies van haar moeder. “Ik kon niks. Alleen maar stilstaan”, vertelt ze. “In het begin heb ik – geheel volgens onze tijdsgeest – net gedaan of er niks aan de hand was. Maar na zes weken daalde het verdriet in en besefte ik: ik kan niet langer de schijn ophouden. Ik kan niet meer meedoen aan dat perfecte plaatje.”

“Ik ben toen via WhatsApp gaan communiceren naar vrienden over hoe ik me voelde. Zo stuurde ik bijvoorbeeld: ‘Ik weet niet hoe ik morgen moet doorkomen.’ Daarna was er nog steeds een afstand, maar dat was oké. Ik kon in ieder geval vertellen hoe ik me voelde.”

Universele gevoelens

In eerste instantie wilde Lisanne een handleiding schrijven over hoe je moet rouwen, totdat haar therapeut vertelde dat iedereen het anders doet. Er zijn geen twee mensen die op dezelfde manier rouwen. Het is net als met vingerafdrukken: iedere vingerafdruk is anders. Iedereen rouwt op zijn of haar manier. Jouw manier van rouwen past bij jou net als de muziek die je kiest, de kleren die je koopt en de manier waarop je leeft.

“Toen dacht ik: ik kan wel laten zien hoe het kán zijn. Er zijn heus wel dingen die universeel zijn. Bijvoorbeeld gek worden van verdriet met kerst.” Daarom schreef ze het boek dat ze destijds zelf nodig had. “Er zijn maar weinig boeken die gaan over rouwende jongeren, terwijl ik vind dat ze nodig zijn. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik veel moeite had met de levens van mijn vrienden. Iedereen gaat samenwonen, trouwen, met zwangerschapsverlof. Op social media zag ik leuke foto’s met moeders erop. Maar mijn leven zag er heel anders uit.”

Ervaringen uitwisselen, verdriet delen

Ze hoopt het onderwerp bespreekbaar te maken. Jongeren hebben veel baat bij het delen van hun verdriet. Ouderen gaan anders met het onderwerp om, die denken dat ze het verlies alleen moeten verwerken of voor zich moeten houden. Als je je verdriet met een ander deelt, troost dat je ook.

Bron: EditieNL.nl | Beeld: iStock
Gina is 30 lentes jong, freelance creatieveling en vraagt altijd ‘waarom’? Ze pent en produceert voor print en online, thuis, op kantoor, in de studio of vanuit een zonnig oord (Bali baby) mét dochter Mex (2) aan haar arm of om haar nek. Schrijfspecialisaties? Het wel en wee van #momlife, relatieperikelen (vriendschappen vallen daar ook onder, immers ook een relatie), hippe hotspots en dirty talk, s-e-x.