Sabeltandtijger

Snot en kinderen zijn sinds mensenheugenis met elkaar verbonden. Kinderen worden onaf geboren en starten onmiddellijk met het pimpen van hun immuunsysteem zodra de laatste moederhormonen wegsterven uit hun kleine lijfjes. De invloed van openbare gelegenheden en intermezzo’s met collega-virushaarden, zorgt ervoor dat ze om de haverklap veranderen in plakkerige snotbommen.

Mijn dochter was hierop geen uitzondering. Helaas was de wijze waarop zij haar immuniteits-vorderingen presenteerde, wel uitzonderlijk te noemen. Zij produceerde geen charmant sierlijk klein glimmertje aan de buitenkant van de neusgaten, maar maakte gebruik van de overtreffende trap op het glibberige pad der fluimen, en genereerde monter enorme watervallen van een soort vanillevla.

Een verkoudheidje
Wij maakten ons geen zorgen. Elke ouder weet dat je met snot te maken krijgt zodra je nageslacht op de aarde deponeert, en dat Ayla er bijliep als een sabeltandtijger, deden wij in eerste instantie af als normaal neusgedrag, terwijl wij blijmoedig alles afveegden wat uit haar neus probeerde te ontsnappen. Ook al ging het nooit over, ziek was zij nooit, en ook keel- of oorontstekingen maakten geen deel uit van haar leven.

Huisarts
Vijf jaar lang ging de golfstroom door en liep zij met een glimmende bovenlip, wat herinneringen opriep aan mijn eigen kindertijd. Ik was ook een wandelende snotbom, alleen presenteerde ik mijn koopwaar anders. In tegenstelling tot Ayla’s slagtanden, blies ik bellen. Ik besloot een bezoekje aan de huisarts te brengen, die mij deelgenoot maakte van de tegenwoordig heersende terughoudendheid ten aanzien van amandel-amputaties. Ayla werd getest op alles waar een mensenkind allergisch voor kan zijn. Zonder enig resultaat, maar wij kregen wel een verwijzing voor de KNO-arts.

KNO
De KNO-arts geloofde niet in amputaties op het eerste gezicht, maar wel in antibiotica. Dus veegden wij blijmoedig de stalagtieten opzij en dienden neusspray en drankjes toe. En warempel! Na drie dagen antibiotica begon de stroom op te drogen. Een gevoel van triomf maakten van ons meester. Wij vierden dagenlang feest. Drie dagen na het beëindigen van de antibioticakuur, kwamen de slagtanden echter in al hun glorie terug.

Genoeg
We hadden gesnoten, geveegd, opgebokst tegen pestende kinderen op school, getroost, ontmanteld, toegediend en geknuffeld. Wij vonden het genoeg. Strijdvaardig keerden wij terug naar de KNO-arts, in het gezelschap van een subtiel boven de broekband uitpiepende Desert Eagle en een honkbalknuppel. Zwakjes probeerde de arts nog onder een operatie uit te komen, maar mijn meegebrachte wapendepot en de belofte om een tonsillectomie bij haar uit te voeren met een nijptang, bracht haar op andere gedachten.

Burn-out
Bij de operatie kwam aan het licht dat alles met het keurmerk ‘amandel’ opgezwollen en ontstoken hing te zijn in de KNO-regionen van mijn dochter. Haar amandelen hadden alles gegeven om haar te beschermen tegen ziektekiemen, maar waren na vijf jaar zwoegen in een burn-out geraakt en hadden zich tegen hun gastvrouw gekeerd.

Tegenwoordig gaan Ayla’s incidentele verkoudheden gepaard met een charmant sierlijk glimmertje aan de buitenkant van de neusgaten, en op school wordt ze niet meer gepest. En zo schopten wij een gevoelige deuk in paleontologische wetenschap: met behulp van een lichtjes sputterende KNO-arts deden wij de allerlaatste sabeltandtijger voorgoed de das om.

CC foto: Poldavo