Schrijfmoe

geen

Een jaar geleden stopte ik abrupt met schrijven. Ik was er even helemaal klaar mee. Op, afgebrand, moe. Nu merk ik om mij heen dat veel mensen amper energie hebben rond deze tijd van het jaar. Misschien ligt het aan het lengen van de dagen. Als je als ongeoefende loper traint voor een hardloopwedstrijd, begin je niet meteen vijf kilometer te lopen. Daarvoor moet je trainen. Misschien voelen we ons moe omdat we eerst nog wat conditie moeten opbouwen voor de langere dagen.

Negentigduizend
Net als vorig jaar heb ik nu weer geen zin om te schrijven. Dit keer komt het niet door het voorjaar. Dit keer komt het omdat ik net klaar ben met het schrijven van een roman. Vorige week donderdag zette ik een laatste punt achter mijn vijfde ongepubliceerde manuscript van Negentig Duizend Woorden. Het kwam er binnen een half jaar uitzetten, terwijl ik in de vier maanden daarvoor ook al een boek schreef. Nog niemand heeft ze gelezen. Dat komt omdat ik een schijterd ben.

Ammehoela
Ik durf mijn werk niet naar een uitgever te sturen. Ik ben bang een afwijsbrief te krijgen. ‘Helaas, wij zien geen kans uw werk uit te geven bij onze uitgeverij. Het past niet in ons fonds.’ Ammehoela! Wanneer ze je zoiets toesturen is het werk gewoon niet goed genoeg. Ik houd mijn werk liever ongelezen thuis in de kast. Zo houd ik het gevoel dat ik het beste kan vergelijken met het bezitten van een kaartje van de loterij: zo lang de trekking nog niet is geweest kan ik dromen van dromen die uitkomen.

1998
Maandenlang zat mijn hoofd vol verhaal en ineens is er dan niets meer. Heel lang werkte ik er naar toe. De hoop was klaar te zijn als het voorjaar was. In de kelder stond een fles wijn uit 1998 die ik bij wijze van eindritueel zou openen zodra ik klaar was. Dat wilde ik deze keer hebben: een beloning voor als het karwei was geklaard. Woensdagavond pakte ik de fles. Het eind was in zicht, dacht ik. Middernacht was het nog niet af. Ik trok de fles open uit frustratie. Prima wijn overigens.

Voldoening
De dag erna lukte het wel. Ik was klaar. En hoe dat nu voelt? Bevrijdend! Het geeft ontzettend veel voldoening. Ik ben een paar dagen heel vrolijk geweest. Het was gelukt! Inmiddels is veel van de eerste opwinding wel weg. Het voelt nog wel wat onwennig. Ik heb ineens weer vrije tijd die ik aan andere dingen kan besteden (mijn vrouw heeft een lijst opgesteld van klusjes die nog moeten gebeuren). En het is stil. Ik voel niet langer de noodzaak continu bezig te zijn met dat verhaal dat verteld moet worden. Mijn hoofd is leeggeschreven.

Schrijfjeuk
Daarom heb ik geen zin om te schrijven. Niet schrikken. Ik ren niet opnieuw weg van Viva.nl. Het is met schrijven als met jeuk: het komt altijd terug. Schrijvers blijven altijd schrijfjeuk houden. Hun gedachten vliegen op hol als zich een nieuw verhaal aandient dat erom smeekt geschreven te worden. Dat moment komt vanzelf. Al hoop ik wel dat het volgende verhaal dat zich aandient een grappig stukje is van vijfhonderd woorden voor Viva.nl en niet een nieuwe psychologische roman van Negentig Duizend Woorden.

CC Foto: Privébezit