Smartphone boven Smetvrees

geen

Nu moet ik heel eerlijk bekennen dat mijn telefoon de laatste jaren aan mijn hand vastgeplakt raakte. Ik denk dat ik mijn lesje wel verdiend heb.

Mijn toevluchtsoord
Mijn tas mag ik vergeten, mijn smartphone niet. Mijn smartphone is mijn wekker, mijn agenda, mijn muziek, mijn e-mail, mijn social media. Fantastisch dat ik tijdens een karateles een filmpje kan delen met alle ouders die thuis op de bank zitten. Dat ik nieuwe albums grijs kan luisteren onderweg. Dat ik mensen op vijf verschillende manieren kan bereiken, net waar ik zin in heb. Zonder te overdrijven is mijn smartphone mijn tijdverdrijf bij de bushalte, mijn toevluchtsoord bij elk minuutje verveling, mijn afleiding als mijn laptop vastloopt, mijn ongegeneerde verheerlijking van de digitalisering.

Baggy broek
Afgelopen weekend, na een druk karatelesje, kleedde ik me om in de kleedkamer, onderwijl iets regelend via Whatsapp. Ik trok iets gemakkelijks aan, mijn yoga-outfit, aangezien ik die dag niet klaar was met sport. Voordat ik me weer zou begeven onder de mensen besloot ik nog even naar het toilet te gaan. Mijn gedachten waren duidelijk ergens anders, toen ik in alle snelheid mijn baggy broek ophees.

Fijne herinneringen
Als in slow motion voelde ik mijn broek lichter worden en hoorde ik in werkelijkheid tienden van een seconde later een doffe klap. In ongeloof draaide ik me om. Verbijsterd. In al die jaren heb ik nooit, maar dan ook nooit een smartphone laten vallen. Sterker nog, ik kon bijna geen afscheid nemen van mijn oude smartphone toen ik deze vernieuwde versie bij de verlenging van een abonnement kreeg. Er zat geen deukje, krasje of schaafwondje op. Met een beetje pijn stond ik ‘m uiteindelijk toch af, om fijne herinneringen te gaan maken met mijn nieuwe technologisch wondermaatje.

In de zeik gelegen
Daar ging hij, mijn gloednieuwe, in turkoois verpakte iVriendje. Met een vliegensvlugge karatezwaai griste ik ‘m uit de pot. Smartphone boven Smetvrees. Hij was nog niet eens helemaal ondergedompeld, dus mijn hoop was bovengemiddeld hoog. Bij de wasbak stond ik zelfs volop in de ontkenning. Deze bizarre WC-ervaring was niet gebeurd. Uit mijn geheugen gewist. Mijn kleine amigo heeft niet net in de zeik gelegen. Niets aan de hand. Kwestie van heel hard poetsen en klaar voor gebruik.

Weg smartphone, hallo rust
Helaas. Dit was niet het geval. Akelig felrood scheen het schermpje me toe. En na het resetten verschenen andere kleuren, maar niet meer mijn oude vertrouwde dashboard. Daar sta je dan, verloren tijdens het Paasweekend. Keihard uitgelachen werd ik, hét meisje van één of andere televisiereclame. Maar wat verloren leek, maakte aan het einde van de avond ineens niet meer uit. Een oase van rust viel als een mantel om me heen. Geen geluidjes, niet meer automatisch honderd keer per dag nieuwe berichten bekijken. Eerste Paasdag was ik de hele dag buiten de deur zonder bereikbaar te zijn. Het was buitengewoon heerlijk.

Wat een omschakeling. Een paar dagen verder vind ik het eigenlijk wel prima zo. Ik kan de rust goed gebruiken. De smartphonetechneut kan ieder moment voor de deur staan en ik kijk met gemixte gevoelens naar het ding. “Als je straks weer beter bent, ga je op z’n minst op stil.”

© Beeld: Chantal Straver