Smetvreestrut

Iedereen heeft vast zo z’n eigen fobie. Nu vind ik meer dan gemiddeld, soms ronduit ‘normale’ zaken, vies.

Wat vast iedereen te ver gaat
Een niet zo normale aangelegenheid was een bezoekje aan iemand die ik eigenlijk niet zo goed kende. Ik kreeg een uitgebreide rondleiding door het huis. Zelfs in de kamer waar de huisdieren vrijuit hun behoefte mochten doen op de vloerbedekking. Toch was de keuken het klapstuk van alle viezigheid. Helaas had ik van te voren al ‘ja’ gezegd op een glaasje ranja, uit een glas dat rook naar spaghetti bolognese en nam ik plaats tussen het knaaggedierte op de bank.

Zweterige stress-situaties
Ook in minder uitzonderlijke situaties voel ik me een smetvreestrut. In de supermarkt bijvoorbeeld. Ik kijk altijd heel bedenkelijk naar de berg boodschappenmandjes. Het is niet alleen dat de mandjes er op zichzelf een beetje smerig, zwart en kleverig uitzien, het zijn voornamelijk de kleffe hengsels die me de rillingen geven. Een zee aan vragen borrelt op, nadat ik gekozen heb voor het minst ranzige mandje. Wie heeft dit mandje allemaal al eens eerder gedragen, in welke (zweterige stress)situaties zat men toen en te meer nog: hoe vaak worden de mandjes schoongemaakt? Er is inmiddels een supermarktketen die ik geboycot heb, vanwege de gruwelmandjes (en de natte, kleverige pakken yoghurtdrank).

Toiletbril beleggen
Waar ik ook de heebie-jeebies van krijg zijn openbare toiletten. Eigenlijk schieten me dan dezelfde vragen binnen. Ik draai eerst een rondje voor het toilet, op zoek naar een haakje om mijn tas op te hangen. (En anders moet ‘tie maar heel onhandig op schoot.) Vervolgens beleg ik de toiletbril met WC-papier, om aan het einde met een vers papiertje de toilet door te trekken. Echt, ik ben enorm handig geworden in de deur te openen en te sluiten met mijn elleboog. Over smetvrees gesproken!

Vaatdoekjes enzo
Al met al lijkt het steeds erger te worden. Ik was mijn handen grondig en stelselmatig als ik mijn hond geaaid heb, met het openbaar vervoer gereisd heb of de plakkerige handjes van (verkouden) karatekleuters vastgehouden heb. Gelukkig valt dat allemaal in het niet bij mijn allergrootste smetvreesangst. Het goorste wat er bestaat: een (te veel) gebruikt vaatdoekje, opgefrommeld, dompig en stinkend in de wasbak. Of ik die even wil pakken om de placemats af te doen? Waarom?! Daar leggen we ons bestek op! Daar moeten we van eten ja! Onbegrip alom.

Je begrijpt, een beetje weerstand opbouwen in 2013 wordt nog een behoorlijke uitdaging…

© Beeld: Chantal Straver