Sociaal dierenleed

Ik staar naar mijn Twitter-timeline, en de knoop in mijn maag wint terrein. Een foto van een paar jongens die vol trots het kopje van een kat tonen, zeilt voorbij. Niet één keer, maar een keer of vijf, geretweet door geschokte medelanders. Woest klik ik de foto weg.

Cupcakes en wereldproblematiek
Social Media? Ik vind het leuk en handig. Het vormt een verlengstuk van mijn sociale leven. Ik geniet van de virtuele cultuur en de verscheidenheid van mensen die allerhande berichten op mijn prikbord toveren. De één verblijdt mij met haar dagelijks terugkerend koffie-ritueel, de ander showt trots haar zelfgemaakte cupcakes, terwijl de volgende moeiteloos de hedendaagse wereldproblematiek tussen al die luchtigheid doorvlecht. Ik vind het doorgaans prima, maak mijzelf deelgenoot van alles wat men kwijt wil en slinger zelf ook de nodige zin en onzin het net op. Ik gluur mee en reageer gepast geschokt, verheugd, verontwaardigd of helemaal niet, naar gelang de situatie.

Instant mobilisatie
Social media is een krachtig middel om grote groepen mensen in korte tijd te mobiliseren. Denk hierbij aan de Canadees Reggie Downing, die vorig jaar zijn camera verloor in Amsterdam en deze terugkreeg dankzij het feit dat een oproep van de vinder op Facebook binnen enkele dagen zo’n vijftigduizend keer was gedeeld. En heb je een hekel aan de buurman en heb je toch al emigratieplannen? Dan is een openbare uitnodiging inclusief adresvermelding voldoende om de hele woonwijk met de grond gelijk te maken dankzij de stampede van verveeld Project-X gepeupel die binnen de kortste keren door je wijk heendendert. Wil je je verontwaardiging delen over een nare foto die aan je hart blijft plakken? Binnen enkele muisklikken graveer je zo’n foto in een openbaar prikbord en is wereldwijde verspreiding een feit.

Schokkend
Zo vinden ook foto’s van mishandelde en gedode dieren hun weg. Verontwaardigde dierenliefhebbers laten dergelijke foto’s ongevraagd tegen mijn netvlies aanbotsen zodra ik Facebook aanslinger. Foto’s die met een mix van goede bedoelingen en sensatiedrift worden geplaatst onder de noemer “dit mag niet gebeuren! Zorg dat de daders worden gevonden!”

Zinloze aandacht
De foto’s zijn vaak jaren oud maar duiken steeds weer opnieuw op, omdat de foto in vreemde ogen steeds opnieuw actueel zijn en mensen steeds weer opnieuw geschokt worden, zodat een nieuwe publicatiegolf over het internet rolt. En de daders lachen zich rot. Want jengelend om aandacht over de ruggen van de onschuldigen van deze wereld, krijgen deze eencelligen precies de aandacht waar zij op uit zijn, en werken alle mensen die dergelijke foto’s weliswaar met goede bedoelingen plaatsen, mee aan het verspreiden en verergeren van dit vergif.

Fotobombardement
Ik ben een weekdier, zo’n type die bij een reclame voor het IFAW al moeite heeft om haar fladderende hart weer terug te drukken in haar borstkas. Een fotobombardement van mishandelde dieren blijft dan ook dagen rondhangen in mijn hoofd, en om die reden heb ik onlangs een vriendelijke doch dringende oproep op Facebook gedaan om mij voortaan buiten dergelijke communicatie te houden. En mocht dat niet helpen.. dan is de ontvriend-knop altijd dichtbij. Kom maar op met die cupcakes!

CC foto: John Snape