Tien kilo handbagage

geen

‘Mayke, heb jij misschien een haarspeldje voor mij?’ Ik pak mijn tas en begin aan een zoekactie die de komende drie kwartier niet meer gestaakt zal worden. Eerst komt mijn föhn op tafel. Altijd handig om bij je te hebben. Vervolgens komt er een bus haarlak tevoorschijn. Want wat omhoog geföhnd wordt, moet weer plat gespoten worden. Een stijltang. Een heel arsenaal aan haarklemmen, haarbanden, knipjes en elastiekjes haal ik uit de tas omhoog. ‘Jemig Mayke, dat is een complete kapsalon, wat jij daar uit je tas haalt.’ Ongestoord zoek ik nog een tijdje verder.
‘Nee.’ ‘Wat nee?’ ‘Nee, ik heb geen haarspeldje.’ ‘Was je nu dan nóg aan het zoeken?’

Dooie haarpunten
Het schijnt dat de inhoud van je tas iets zegt over je persoonlijkheid. Nu leef je misschien in de veronderstelling dat ik een kappersopleiding volg, of dat mijn haar altijd keurig gekapt is, maar niets van dat alles. Ik wacht altijd net iets te lang met mijn kappersafspraak, waardoor ik doorgaans met dooie punten rondloop. En die laat ik het liefst gewoon wapperen. Zonder knipjes, elastiekjes of haarbanden.

Oh, en bonnetjes
Het is vooral een kwestie van ‘je weet maar nooit!’. Alles kan van pas komen. Er zit niet alleen een kapsalon in mijn tas, maar ook een lading bureauaccessoires waar je een compleet kantoor mee kan voorzien, een kluw van kabels, stekkers en opladers waar de Mediamarkt niets aan toe te voegen zou hebben, een halve apotheek en een voorraad make-up waar menig schoonheidsspecialiste jaloers op zou worden. En een snoepwinkel. Oh, en bonnetjes. Van al mijn aankopen vanaf ongeveer 2009. En ik heb nog nooit iets geruild of teruggebracht.

Een tas in mijn tas
Ik heb zelfs een tas in mijn tas, voor als ik het ooit eens niet meer zou kunnen houden. Ik draag niet eens een reiskoffer op wieltjes mee, al zou dat wel praktischer zijn, want om de haverklap sneuvelt er een hengsel of een rits. Dat geeft op zich niets, want met een paar paperclips of veiligheidsspelden is dat zo gerepareerd. Moet ik wel eerst op zoek naar een paperclip, maar geef me een kwartiertje met mijn tas alleen en ik zal er één vinden.

Je weet maar nooit
Het meest onvoorstelbare voorwerp in mijn tas is een lifehammer. Zo’n ding waarmee je de ruiten uit je auto kunt tikken, wanneer je een kanaal in bent gereden met je auto. Op zich een handig ding. Maar stel het je toch eens voor. Ik rij onverhoopt een kanaal in. Door het gewicht van mijn tas zink ik snel. Ik duik (hoe ironisch…) in mijn tas, op zoek naar mijn lifehammer. Dan moet ik dus eerst door een snoepwinkel, een apotheek, een kantoor en een kapsalon heen. Tegen die tijd ben ik dus allang verdronken. Waarschijnlijk is dát het moment waarop ik tot de conclusie kom dat ik mijn tas eens op zou moeten ruimen. Maar totdat ik dat kanaal in rijd, voeg ik denk ik maar gewoon een snorkel en zwembandjes toe aan mijn bagage.

© Beeld: privébezit