Trouwen is keuzes maken

Anno 2012 staat trouwen gelijk aan keuzes maken. Mijn ouders dachten niet na over de locatie, ze trouwden in de kerk. Wij kunnen trouwen in een boom, op een festival, in onze favoriete kroeg, of in de supermarkt. Tegenwoordig mag alles en kan alles.

Te kitsch?
Een kleurrijke sweet table met cake lolly’s, of een taart van fondant op een plateau met cupcakes? Gevuld met kaneelbiscuit en appelvlaaivulling of toch met sinaasappel en amandelspijs?

Zijn naam voor jouw naam of erachter, een ringenkussentje, of is dat te kitsch? Klassieke eenvoud, of een gecombineerde ring van tweekleurig edelmetaal? Cadillac of koets? Suite met marmeren vloer of houten vlonders? Jaccuzzi of Turks stoombad? De Malediven of Terschelling? Oesters of bitterballen. Dj of band? Limoncello of prosecco?

Traditie en cliché’s
Over drie weken ga ik trouwen en het is me nu duidelijk wat keuzestress is. Een luxeprobleem. Natuurlijk, maar dat maakt het niet makkelijker. Toen de mevrouw van de banketbakkerij afgelopen week vertelde dat ze een standaard vulling voor bruidstaarten gebruikten, verzuchtte ik: ‘godzijdank, doe die maar gewoon!’

Keuzes maken is lastiger wanneer je te maken hebt met duidelijke verwachtingen van de mensen om je heen. Ieder pietepeuterig onderdeel van een bruiloft loopt over van de tradities. Noem het cliché’s.

Queeste
Wie van de gebaande paden afwijkt krijgt te maken met verbaasde blikken of zelfs afkeuring. Daar trek je je natuurlijk niks van aan – dat probeer ik ook wel – maar ook hiervoor geldt: makkelijk is anders.

Eigenlijk is trouwen één grote queeste naar een onafhankelijk en volwassen leven. Een praktische assertiviteitstraining waarin je grenzen leert stellen, in het diepe leert springen, leert te delegeren en vooral … keuzes leert maken.

De allerbelangrijkste keuze
Toch stellen al die keuzes niks voor bij die ene allerbelangrijkste keuze. Het moment dat ik mijn man in zijn ogen kijk en ‘ja’ zeg. Het is een ja die alle ja’s daarvoor wegvaagt. Beslissingen over de tafelschikking, de bloemen en de ringen vallen in het niet.

Uiteindelijk draait trouwen maar om één keuze: de keuze voor elkaar.