Twee jaar later

geen

Het is bijna twee jaar geleden dat een enorme kraan uit de hemel haar van het ene moment op het andere optilde en meenam, waardoor ze voor altijd veertig jaar oud zou blijven.

Grijze waas
Al twee jaar lang speelt zij dagelijks door mijn hoofd, en probeer ik niet te denken aan haar dood, aan die dag waarop mijn man me op mijn werk belde om te zeggen dat er iets verschrikkelijks was gebeurd met Regina en zij niet meer leefde. Ik probeer niet te denken aan de herdenkingsplek die voor haar was ingericht op school, waar haar lachende gezicht op de foto dwars door mijn ziel heen brak en een tsunami van verdriet over me heen liet spoelen, daarbij een grijze waas over mijn wereld achterlatend.

Herinneringen
Ik verdring de gedachte aan de stille gestalte in de kist. Dat was Regina niet. Alsof Regina ooit stil was. Regina was vol leven. Ik denk aan haar schallende lach over het schoolplein, haar enorme gevoel voor humor. De keren dat ik met buikpijn van het lachen de school inliep doordat ze weer eens iets volslagen mafs in mijn oor had gesist. Ik wil denken aan die keer toen iemand drie sleden aan zijn scootmobiel had gebonden en met zijn zelf geïmproviseerde taxi vol kinderen én Regina naar huis reed, haar gejoel nog nagalmend in mijn hoofd. Ik denk aan onze deelname aan de Unicefloop vijf dagen voor haar dood. In mijn gedachten komt ze steeds weer opnieuw aanfietsen met haar dochter achterop. Die dag maakten we plannen om samen te gaan hardlopen.Een zorgeloos moment, zonder te weten wat we nu weten. Zonder te weten dat het lot binnen afzienbare tijd de deur van haar leven voorgoed dicht zou slaan. Ik denk aan hoe we twee dagen voor haar dood van school naar huis liepen,  en zij ‘verwoede’ pogingen deed om mijn dochter haar ijsje te ontfutselen, met de nodige lachsalvo’s tot gevolg.

Schrijnende atmosfeer
De afgeladen zaal bij de condoleance en de begrafenis weerspiegelde haar populariteit. De atmosfeer schrijnde door het verdriet en het onbegrip. Ik huilde om haarzelf, om haar man, om haar drie dochters. Al die verwoeste levens beukten tegen mijn ziel. Ik rook al jaren niet meer, maar na afloop van de condoleance rookte ik mijn eerste sigaret in jaren. Op haar begrafenis volgde sigaret nummer twee.

Twee jaar later
Op het schoolplein staat een vrouw met een donkere huid, vergezeld door een blank kind. Tegen beter weten in geven mijn zintuigen een impuls van herkenning, en kost het me weinig moeite om Regina’s gestalte in mijn dagelijks leven te projecteren. Achter een kinderwagen, altijd omringd door haar oppaskinderen, of rondjakkerend in haar zwarte busje vol kinderzitjes.

Twee jaar na haar dood laat ze nog steeds een knallende leegte achter in de wereld.

@ Beeld: privébezit nabestaanden