Vergeten om te leven

geen

Raar maar waar, maar steeds vaker merk ik dat juist oudere generaties er andere normen en waarden op nahouden.

Werk hard voor je salaris, zorg voor een huis om in te wonen, een auto voor je vervoer en het is op zich ook wel leuk als je eens per jaar het vliegtuig in kan stappen voor een welverdiende vakantie. Begrijp me niet verkeerd, dit is een prima instelling, een gezonde manier om te overleven. Oppervlakkig gezien. Ik vind het belangrijk dat men verantwoordelijkheid neemt voor zichzelf en voor anderen en bovenstaande dekt een hoop. Natuurlijk.

Geen oorlog meegemaakt
Maar vergeef me dat ik niet zo warm loop voor een grote televisie, wat voor merk auto dan ook of een vakantie in een alles verzorgend Turks resort. Dit is het moment dat er naar me gekeken wordt alsof ik een verwend kind ben. Ik hoor ze denken dat ik in mijn handjes mag knijpen dat ik in deze tijd leef. Dat ik geen oorlog heb meegemaakt. Dat ik spullen en vakanties niet op waarde weet te schatten. Dat er tijden zijn geweest, dat men helemaal niets had en dat men hun ogen uitkeken bij een zwart-wit televisie.

Verwend ja
Ik ontken zeker niet dat ik verwend ben. Ik drink koffie van vier euro per beker. Werk graag met spul van een bepaald i-computermerk. Heel eerlijk gezegd ga ik niet graag op vakantie naar een locatie waar het bed slechter is dan het bed waar ik thuis op slaap. Verwend ja. Maar daarentegen drink ik thuis vooral water uit de kraan, heb ik als zelfstandig ondernemer geen eigen kantoor, is mijn i-computer alles wat ik fysiek nodig heb voor mijn werk en ga ik niet vaak op vakantie. En op het water na geef ik het, als het moet, rustig ‘allemaal’ op. Het zou niet het einde van de wereld zijn.

Natuurramp
Laatst zag ik een film waarin een gezin een zeer ernstig en alles verwoestende natuurramp had overleefd. Anderen hadden hun dierbaren verloren, waren zelf zwaar toegetakeld en in shock in een chaotisch ziekenhuis. Aan het einde van de film zag ik het gezin naar het vliegtuig strompelen, blootsvoets, met enkel een zwembroek en een shirtje aan. Ik hoorde iemand zeggen: “mijn god, ze hebben ook echt helemaal niets meer.” En dat is precies wat mij zo hard raakt.

Alles of niets?
Ik zou zo graag bepaalde mensen wakker willen schudden, uit hun ontevreden bestaan, uit de sleur, uit het belachelijke idee van de noodzaak van materialisme. Die mensen, die heelhuids het vliegtuig in stapten, jawel, zelfs zonder schoenen en smartphone, hebben ALLES. Punt. Zij hebben elkaar, mogen nog vele dagen en jaren van elkaars liefde en gezelschap genieten. Hun verdriet en blijdschap met elkaar delen. Midden in de ramp zullen ze geen seconde gedacht hebben aan spullen, een huis of een salaris. Een baan is een baan. Een baan is niet je gezondheid, is niet je geliefde en is niet zaligmakend.

Perspectief
Soms maak ik me zorgen dat we juist een ramp nodig hebben om in te zien waar het echt om gaat. En er zijn er al zoveel in de rest van de wereld. Beseffen we wel dat we de top één procent rijksten zijn hier in Nederland? Ik ben het eens dat een baan (of liever nog: ambities achterna jagen) en een huis (of liever nog: een thuis) echt heel belangrijk zijn, zolang we maar niet vergeten om ook te leven, gevoelens te hebben en de waarde van ‘dingen’ in perspectief te zien.

© Beeld: Chantal Straver