Verzuipen in vitaminen

geen

Ik ben gestopt met roken, ik ben op dieet en begonnen met hardlopen. Vandaag.
Voor iedereen die het nog niet had opgemerkt; Ik kan geen maat houden.

En een cola, light
Ik rookte gister nog een pakje per dag, sporten had ik al in geen eeuwigheid meer gedaan en mijn lichaam moest het doen met een mix van slechte suikers, vet, cafeïne, nicotine en koolhydraten.  Ik weet heus wel dat ik daar mijn lichaam mee sloop, maar als ik toch al een pakje per dag rook, dan is het wel wat hypocriet om extreem gezond te eten. Alsof je voor jezelf drie patat speciaal, twee bami schijven, een loempia, vier frikadellen en een cola bestelt. Light.

Zo kan ik het niet

Maar vandaag moest en zou het roer om. Maar dan wel rigoureus. Want:
Wil ik nog wel stoppen met roken als dat betekent dat ik een paar kilo aankom? Nee.
Ben ik bereid om gezonder te eten? Mwoah.
Ben ik bereid om te gaan sporten? Wát?!
Ben ik bereid om te stoppen met roken, te beginnen met sporten en gezond eten? Hell yeah.

Vanaf nu ben ik een sportende niet-roker. Er mag geen kilo bij, maar ook geen kilo af. Ik weet niet wat het is, maar ik kan niets maar een beetje. Ik weet dat de kans van slagen groter is als ik me op één ding focus, maar het liefst verzuip ik mijn lichaam meteen in gezondheid en eet ik alleen nog maar gras en groene blaadjes, ren ik tot ik erbij neerval om vervolgens kruipend naar huis te moeten.

Waar blijft die pijn?
Vijf kilometer? Of is dat belachelijk om mee te beginnen? Het hardlopen is begonnen. Uiteindelijk loop ik 2,6 kilometer. Mijn ademhaling is normaal, ik zweet niet, ik voel niets. Ook heb ik al de hele dag gezond gegeten (zelfs fruit!) en ik ben nog geen moment chagrijnig geweest. Ik heb in de lunchpauze zelfs gewoon in de rookruimte gestaan, terwijl ik een grapefruit en een cracker naar binnen werkte.

Toch voel ik een lichte teleurstelling. Ik heb geen honger, ik ben niet chagrijnig en niet moe. Waar blijft die pijn, waar je doorheen moet, om iets te presteren? Er klopt iets niet. Het gaat te gemakkelijk. Het is weliswaar nog maar dag één, maar ik bereid me voor op de stilte voor de storm.
En ach. Wie weet, heb ik dan wind mee…

© Beeld: privébezit