Ik ben blij een vrouw te zijn

Ik heb geen bobbel in mijn broek, mag lekker huilen bij The Notebook en kan wallen schaamteloos wegwerken met veel te dure foundation. God, wat ik ben ik blij dat ik een vrouw ben.

Ja, dat mag ook wel eens gezegd worden, vind ik. Ik vind het heerlijk om een vrouw te zijn. Vijftig jaar geleden zou ik waarschijnlijk niet hetzelfde hebben gezegd. Dan werd ik min of meer geacht thuis te blijven, mijn kroost (een jongen en een meisje) op te voeden en te zorgen dat de honger van mijn man gestild werd zodra hij thuiskwam. ‘Hier schat’, zou ik zeggen. ‘Ik heb een stoofpotje gemaakt, en zelfgemaakte appeltaart toe!’. Maar nu, nu kan ik als vrouw doen en laten wat ik wil.

Barbie
Vroeger was ik niet bepaald een meisje-meisje, al speelde ik wel graag met barbies en poppen. Tot de grote ergernis van mijn moeder weigerde ik het om een maillot aan te doen, en dus zijn er maar weinig foto’s waarop ik geen broek draag. Maar daar kwam, zo rond mijn vijftiende verandering in. Toen kreeg ik oog voor make-up, hakken en rokjes.

Vrouwenzaken
Dol ben ik op maskers, zwijmelfilms, wijn, lippenstift, pumps, haren vlechten en het plunderen van de kledingkast van mijn vriendinnen. Vrouw zijn heeft zo zijn voordelen: er is altijd een excuus om naar de chocolade te grijpen, huilen is absoluut oke en tijdens een enge film kun je bij iemand op schoot kruipen zonder dat dat gek wordt bevonden.

Mannenpraat
Toch zou ik best eens een dagje man willen zijn. Dan ging ik staand plassen, porno kijken, boeren laten en voetballen zoals alleen mannen dat kunnen. Mijn oren zouden vast klapperen bij het horen van ‘mannenpraat’ tijdens een avondje Top Gear, maar ik zou vrolijk meedoen. Ik ging vrouwen versieren in de kroeg en bier drinken tot ik bijna in mijn broek zou plassen. En ik zou genieten.

Hulde aan de vrouw
Maar als ik dan de volgende morgen weer wakker zou worden als dame, wat zou ik dan toch blij zijn bij het zien van al die vrouwelijkheid.

Bron foto: Daveynin