Weet je wat jij zou moeten doen?

Journalist, dat zou ik moeten worden. Vonden mijn ouders. Vonden mijn leraren aan het voortgezet onderwijs. Maar ik vond van niet, dus ben ik geen journalist geworden.

Gelukkig waren mijn ouders de mening toegedaan dat je in het leven vooral moet kiezen voor wat je zelf wilt (binnen de grenzen van het redelijke), waardoor ik uiteindelijk niet met een half soort dwang naar die school van journalistiek ben gegaan. Toegegeven, in het begin had ik daar wel een beetje spijt van, vooral toen ik planken aan het sjouwen was bij een houtfabriek omdat ik met m’n grote bek had geroepen dat iedereen kan werken, als je maar wilt. Tja, 18 en arrogant.

Jong en arrogant
Het vervelende is dat de goedbedoelde adviezen niet ophouden wanneer je een diploma op zak hebt. ‘Als ik jou was zou ik die klus aannemen en iemand in dienst nemen, zo kun je prima uitbreiden’ was een advies dat ik jaren geleden kreeg van iemand wiens adviezen ik destijds blind opvolgde. Inmiddels iets minder jeugdig en arrogant besloot ik dat het soms heel goed is om naar anderen te luisteren, en mijn boekhouder drukt me altijd op het hart dat ondernemen risico nemen is, dus stortte ik me in dat avontuur. Een avontuur dat uit zou draaien op een fiasco en me duidelijk maakte dat ik a) niet geschikt ben om wie dan ook leiding te geven en b) dat ik helemaal geen bedrijf met werknemers ambieer, laat mij maar lekker in m’n eentje op m’n zolderkamer stukjes tikken.

Nu kun je je afvragen of het dom was om dat advies op te volgen. Immers, door dat te doen, is voor mij wel in één klap duidelijk geworden wat ik niet wil, waardoor ik daarna een hele duidelijke koers ben gaan varen. Van een zolderkamertje naar een groot kantoor met personeel en weer terug naar een zolderkamertje, niet zonder ambities, wel zonder grootheidswaanzin.

Kansen laten liggen
Maar ook nu regent het nog altijd goedbedoelde adviezen. ‘Waarom ga je niet weer wat meer liedjes schrijven?’. Ik snap het wel, mensen denken dat je kansen laat liggen of niet ziet wat er voor je neus ligt. De reden dat ik bijna geen liedjes meer schrijf is dat het in die industrie zelden echt draait om de muziek, maar meer om netwerken, slimme contacten leggen en daar hopelijk een kans weten te scoren. Netwerken is nu niet bepaald mijn sterkste kant, immers, ik vond het juist zo fijn op mijn zolderkamertje. En dus kom ik niet verder dan af en toe een liedje en één keer een gouden plaat, en dat is goed zo. Ik hoef dat wereldje niet zonodig in.

Het betekent overigens niet dat je goedbedoelde adviezen zomaar in de wind zou moeten slaan, het is iets dat je wel degelijk moet waarderen, mensen nemen de moeite om te kijken naar wie je bent en wat zij denken dat goed voor je is. Het wil alleen niet zeggen dat mensen ook altijd weten wat goed voor je is, uitzonderingen daargelaten is er maar één iemand die dat weet, en dat ben je zelf, al zul je er soms diep voor moeten graven om tot de kern te komen van wat het is dat je uit het leven wilt halen.

En jij?
Misschien vinden mensen dat je een andere baan zou moeten nemen, of dat je juist stom bent dat je ontslag neemt bij die ene top werkgever, dat je wat minder vaak of juist vaker op vakantie zou moeten gaan, dat je zou moeten stoppen met roken of juist eens wat vaker een wijntje zou moeten drinken, noem het maar op. Mensen vinden veel.

Maar weet je wat jij zou moeten doen?

De beslissingen nemen die goed voelen, die je neemt vanuit je hart en die je gelukkig maken. Niet meer en niet minder.