Zes jaar voorsprong

Age ain’t nothing but a number. Dat is altijd mijn motto geweest. Sinds enkele jaren hoor ik daar wel automatisch het sarcastische ‘a pretty important number’ achteraan.

Geen zak aan ervaring
Op mijn negentiende vond ik mezelf al helemaal volwassen en dacht ik dat ik het leven begreep. Ik vond het irritant dat mensen me als een groentje zagen en probeerde stelselmatig hun ongelijk te bewijzen. Achteraf gezien, was ik inderdaad redelijk volwassen voor mijn leeftijd, maar had ik nog geen zak aan ervaring opgebouwd en begreep ik er eigenlijk nog helemaal niets van. Sinds ik tot die realisatie kwam, een paar jaar geleden, ben ik wat bescheidener geworden en durf ik zeker niet meer te stellen dat ik de wijsheid in pacht heb.

Ik wil je niet bang maken…
Over tien jaar beschouw ik mijn huidige zelf waarschijnlijk ook als een baby. De levenslessen zijn nooit afgelopen. Ik vind het bijzonder hoe we met de jaren meer leren en juist daardoor een minder heftige attitude hebben. Net zoiets als dat het wijzer is naar anderen te luisteren dan steeds zelf maar aan het woord te zijn. Toch vind ik leeftijd ook relatief. De ene twintiger is de andere niet. Iedereen ontwikkelt zich anders, op z’n eigen tempo. Laatst zag ik een inspirerend filmpje waarin maar al te duidelijk wordt gemaakt dat twintigers niet hun tijd moeten uitzitten tot ze dertig zijn, om dan pas serieus na te denken over een carrière of een relatie. Je persoonlijkheid vormt zich in je twenties. Als je nog niets hebt meegemaakt voor je dertigste of enigszins de richting hebt bedacht die je uit wilt gaan, maak je jezelf het er – zonder je nu bang te maken – niet gemakkelijker op. (Aanrader om ‘m echt even te kijken. Deze dus.)

Je echte mentale leeftijd
Ik ben zo’n vermoeiend type dat altijd haast heeft en duizend dingen tegelijkertijd doet. Ik kwam twee maanden te vroeg op de wereld, had zogenaamd dé baan voordat ik afgestudeerd was en zat al op mijn vierentwintigste in een midlife-/quarterlifecrisis. Ja, ik hou er blijkbaar van het mezelf niet gemakkelijk te maken en ik zou echt niets geleerd hebben als ik dacht dat dat allemaal verandert, nu ik wel precies weet (en doe) wat ik allemaal moet doen. Met een voorzichtige ‘dat ik nu wel beter weet dan op mijn negentiende’ en de behoorlijk bewogen periodes, filosofeer ik graag over een echte ‘mentale’ leeftijd. Als je jezelf heel eerlijk een leeftijd moet geven, waar zou je dan nu staan en waar zou je willen staan?

Puur met de ogen dicht
Als ik kijk naar hoe ik mezelf jarenlang op allerlei vlakken tot het bijna waanzinnige uit de naad heb gewerkt en hoe ik nu weer kan relativeren, de ‘kicks en klappen’ die ik in (allerlei soorten) relaties heb doormaakt en toch eindelijk echt de Chantal-Chantal ben die van binnenuit komt en altijd al heb willen zijn, imperfect of niet, dan vind ik mezelf ouder dan mijn werkelijke leeftijd. Niet eens vergeleken met leeftijdsgenoten. Puur met mijn ogen dicht, eerlijk naar mezelf, vind ik dat ik drieëndertig jaar ben, in plaats van zevenentwintig.

Wat jaartjes tegoed
Klinkt bijna belachelijk, want ik heb mijn hele leven zestien en zesentwintig prachtige leeftijden gevonden en dat vind ik nog steeds. Maar het voelt nu eenmaal als drieëndertig, wat ik de komende drieëndertig jaar trouwens graag vast zou willen houden. Het geeft me bovendien zes jaar voorsprong, als ik dan toch totaal irrationeel aan het filosoferen ben. En dat is eigenlijk ook weleens lekker. Dat ik na al dat geploeter en duizend procent gedaan heb wat ik volgens het filmpje ook had moeten doen in mijn twintigerjaren, nu het gevoel heb dat ik wat jaartjes tegoed heb om te relaxen…

Wat is jouw echte mentale leeftijd?

© Beeld: Chantal Straver