De zin van het leven

Lezers, hou je brandblussers paraat, want ik vuur er vandaag op los. Het klinkt heel depressief zoals ik het nu zeg en je mag me best een pessimist noemen. Maar ik heb zitten denken: het leven heeft geen zin. En als ik dat zeg, betekent dat niet dat ik geen zin heb in het leven en as we speak op zeven hoog op de balkonrand sta met een fles wodka in m’n hand. Integendeel.

In tweestrijd
Hoe langer ik erover nadenk, hoe vreemder ik het leven eigenlijk vind. De tweestrijd. Aan de ene kant is het prachtig. En dat wel om de meest simpele dingen. Dat we lucht in onze longen hebben, groene bladeren aan de bomen kunnen zien hangen, dat we tenen hebben, dat het zonder zon altijd nacht zou zijn, dat het lijkt alsof de maan een bestemming is waar je voor in de auto zou kunnen stappen. En aan de andere kant wint het de prijs voor de meest bizarre plek waar je ooit een voet op hebt gezet. Mishandeling, verkrachting, oorlog, fraude, corruptie, moorden. We zijn met miljarden. En we denken alles altijd maar te weten. We hebben overal een verklaring voor. Overal een mening over. Maar in werkelijkheid zijn we gewoon een kudde onwetende schapen met een vaststaand lot die in de tussentijd maar wat aanklooien in de hoop dat het wat met ons wordt.

Stom toeval
We doen maar wat. We zijn ter wereld gebracht zonder dat iemand zich ook maar een moment heeft afgevraagd of we daar wel op zaten te wachten. En dan ben je er ineens. Blanco. En worden er allerlei verwachtingen van je gecreëerd. Je moet leren praten, naar school, carrière maken, geld verdienen, een gezinnetje stichten, nog een beetje sociaal blijven doen en ergens tussendoor wat ruimte maken om iets te voelen dat we ‘gelukkig zijn’ noemen. Althans, dat hebben wij ervan gemaakt. We zijn hier niet met een taak. We zijn hier gewoon. En het is aan ons hoe we dat invullen.

De naakte waarheid
Mijn moeders dood versterkt mijn kijk op de wereld en nagelt mijn theorie stevig vast aan de grond. Ik probeer al bijna tien jaar te begrijpen waarom ze er niet meer is. Wat ik ooit verkeerd moet hebben gedaan. Maar dat is het ‘m juist. Er is geen fucking reden. Geen verklaring. Er is geen waarom. Ze kreeg kanker en dat was het einde van haar verhaal. Haar leven. En hoe anderen daarmee omgaan, zal het leven aan zijn reet roesten. Dat wordt aan ons overgelaten. Het leven gaat gewoon zijn gang. En het maakt blijkbaar geen zak uit wat we in de tussentijd doen; we krijgen uiteindelijk allemaal dezelfde behandeling.

Dus, het leven is een razende trein. Je laat je meevoeren of je stapt uit. Wat wil je nou eigenlijk zeggen? Doe in Godsnaam gewoon de dingen die je gelukkig maken en ga onderweg niet op zoek naar je treinkaartjes. Want die conducteur waar iedereen op lijkt te wachten, komt niet.