Deze week in VIVA: Esther werd aangerand door haar broer

Deze week hebben we een nieuwe rubriek in VIVA: On Topic. Hierin komen drie verhalen naar voren die veelbesproken zijn op ons forum. Hieronder lees je één van deze verhalen over de 27-jarige Esther, die vanaf haar elfde meerdere keren aangerand is door haar broer.

‘Op familiefeestjes doet hij alsof er nooit iets is gebeurd’

Esther (27) was elf toen ze voor het eerst werd aangerand door haar broer.

“Mijn broer zie ik bijna nooit. Eigenlijk alleen op de verjaardag van m’n vader en moeder. Ze vieren het elk jaar samen in een zaaltje vlak bij hun huis. Iedereen begroet elkaar daar met drie kussen, mijn broer mij ook. Daarna slaat hij z’n armen om me heen en drukt me tegen zich aan. Voor anderen ziet het er waarschijnlijk uit als een normale begroeting tussen broer en zus. Maar de adrenaline racet elke keer weer door mijn lichaam. Alsof ik alert moet zijn, alsof me iets kan overkomen. Al is het inmiddels dertien jaar geleden dat hij me voor het laatst misbruikte: ik blijf op mijn hoede. Wat denkt hij als hij me aanraakt? vraag ik me jaarlijks af. Zou hij terugdenken aan de keren dat hij me dwong mijn benen wijd te doen? Of aan toen hij mijn borsten likte? Of is het voor hem een vorig leven, iets wat voorbij is en afgedaan? Nou, voor mij niet.”

Scènes uit Disney-films

“Mijn broer is inmiddels getrouwd en heeft twee kinderen. Ik niet, ik ben vrijgezel. Of alleen, zoals mijn moeder het noemt. Ik heb weleens vriendjes gehad, maar door mijn verleden loopt het altijd stuk. Ik durf het niet te vertellen. Die mannen voelen dat ik me niet compleet geef, al helemaal niet in de slaapkamer. Ze vragen het keer op keer: wat is er toch? Is er iets waarover je wilt praten? Nee, zeg ik dan, er is niets. Daarna duurt het nooit lang voordat een van ons de relatie beëindigt. Zou mijn broer begrijpen dat dat door hem komt? Misschien denkt hij dat het onschuldig was, dat alle kinderen dat doen. Ooit dacht ik dat ook, totdat ik tijdens het logeren aan een vriendinnetje vroeg of haar broer weleens aan haar zat. ‘Nee joh,’ zei ze. ‘Dat is toch stom.’ Hij mocht niet eens op haar kamer komen. Ik vroeg voor mijn verjaardag zo’n zelfde bordje als zij had, voor op mijn slaapkamerdeur. ‘Keep out’ stond erop. Maar het hielp niets. Hij kwam meestal binnen als ik met mijn Barbies speelde. Ik speelde scènes na uit Disney-films, maar als hij meedeed, belandden mijn poppen steeds vaker met elkaar in bed. Dan bewogen ze wild heen en weer, boven op elkaar. In het begin liet hij tijdens het spelen ineens zijn piemel zien. De eerste keer kan ik me niet meer herinneren. Verdrongen misschien? Hoe ik reageerde weet ik ook niet meer. Wat doe je dan als kind? Lachen, schrikken, verder spelen. Alles tegelijk waarschijnlijk.”

Waarom ik?

“Soms wilde mijn broer dat ik mijn onderbroek naar beneden deed. Dat begon toen ik een jaar of elf was. In het begin deed ik het vrijwillig, dan was ik van het gezeur af. Al snel wilde hij er ook aanzitten. Dat ging me te ver, dat voelde ik toen al heel sterk. Ik duwde hem weg, zei dat ik niet wilde, maar daar trok hij zich niets van aan. Toen hij een keer het handvat van mijn borstel in mijn vagina stak, gilde ik het uit. Het deed zeer, het schuurde en ik wilde het niet. Hij werd woest: ‘Als mama en papa je horen en ze komen kijken, worden ze boos op je. Dat weet ik zeker.’ Daarna kwamen mijn tranen voortaan zonder geluid. Mijn broer heeft me nooit verkracht. Toen ik veertien was, verloor hij zijn interesse in mij. Godzijdank. Dat kwam waarschijnlijk omdat hij een vriendinnetje kreeg. Ik geloof niet dat hij haar ooit iets heeft aangedaan. Ze zijn al jaren uit elkaar, maar nog altijd bevriend. Waarom mij dan wel? Ik vraag het me vaak af. Was het niet gebeurd als er thuis over sex gepraat kon worden? Het was een taboe, iets vies. Sexuele voorlichting heb ik nooit gekregen; wat ik wist, hoorde ik op school of van vriendinnetjes. Gebruikte mijn broer mij als lesmateriaal? Of zat er toen wel degelijk een steekje los bij hem? Vragen genoeg, maar de antwoorden heb ik niet. Misschien zou ik erover moeten praten. Met een therapeut, met mijn broer, met mijn ouders. Maar ik wil hem niet verraden en mijn vader en moeder het verdriet van de waarheid niet aandoen. Ze zouden eraan kapot gaan. Hun lievelingszoon. Misschien zouden ze me zelfs niet geloven. Hij zou zoiets toch nooit doen? Stiekem ben ik daar misschien wel bang voor. Dan raak ik hun ook nog kwijt.”

Lees de reacties van andere forumgebruikers en de andere twee verhalen deze week in VIVA 46/47: Emi vond na 26 jaar haar halfzus en Deborah schold jarenlang haar zoontje uit.