Fleurs column: Barbiebenen

En wéér was ik jarig. Mijn moeder stond ’s ochtends met een taart voor de deur en meldde feestelijk dat ik ‘nu echt richting de veertig ging!’ Wat ik moeilijk kon ontkennen, maar proberen kan altijd, dus ik propte snel het gehele marsepeinen plakkaat met ‘Fleur 35!’ in mijn oude bakkes en riep iets te vrolijk dat het tenminste wel súpermooi weer was en dat ik mijn eerste cadeau al had gehad, namelijk een leuke uitnodiging voor een baarmoederhalskankeronderzoek. Humor houdt je vitaal en jong, denk ik altijd maar. Maar de volgende dag, met een verse verjaardagskater na een dag vol leut op het strand, ging ik toch mijmeren. Je weet wel, van oude mensen, de dingen die voorbijgaan.

Zo had ik gisteren op het strand de hele tijd als een oude ransuil naar jonge tienermeisjes gegluurd. Der Tod in Venedig in Zandvoort, heel potsierlijk, ik weet het. Ik verbaasde me over al die strakke, gladde barbiebenen met die kleine bolle kontjes en gewelfde buiken erboven. Zo bruin en mooi en dartel giechelend met die lieve strandtasjes. Ach, was ik nog maar jong. Niet dat ik er ooit zo heb uitgezien, hoor. Ik bracht mijn tienerjaren door als een plomp, pastakleurig dikzakje. Ik probeerde het elke dag, niet-eten, maar het lukte me niet. Ik had geen enkele houvast, want a healthy happy lifestyle was in de jaren negentig bepaald geen hype onder tienermeisjes.

Moeders ja, die montignacten en weight watchten erop los, maar wat moeders doen, doet een tienermeisje per definitie níet. Dus ik rommelde zelf wat aan met vasten, lightproducten, gierende honger en dan toch weer te veel eten, zelfs experimenten met boulimia. Hielp niet. Het werd alleen maar erger. Ik heb nooit geweten hoe het is om gladde barbiebenen en een gewelfde buik te hebben. Pas vijf jaar geleden schudde ik de inmiddels dertig overtollige kilo’s van me af met een zakjesdieet waar vast iedereen van op z’n achterste benen zou staan als twee knappe meisjes het mochten promoten in het NRC. Maar ik was eindelijk dun. Ik moet alleen nu wéér acht kilo kwijt. Wie ooit dik was, is altijd gedoemd het weer te worden. Tenzij je elke dag opnieuw alle Spartaanse zeilen bijzet.

Keuze genoeg, tegenwoordig. Ik kan vandaag nog een Fajah-fitgirl worden die leert van haar honger te houden. Ik kan mijn geliefde kippenmenstruaties voorgoed terzijde leggen en ik kan leren te genieten van een lifestyle met kraak noch smaak. Maar ja, dat is ook een bijwerking van het ouder worden hè: je bent te wijs, te gehard en te cynisch om nog in mooie plaatjes te trappen, laat staan in baggerslecht zonnaturaproza vol happy clappy jeukwoorden, dubieuze claims en spelfouten.
Ach, was ik nu maar jong geweest. Dan had ik me wellicht wél het paranotenschompes gelijnd. Had ik het allemaal gewoon geloofd, het evangelie van bloggende vloggers en vloggende bloggers. Rens Kroeste ik me een weg naar het beloofde land vol green happiness en bruine barbiebenen. Maar ik ben te laat. Ik ben altijd te laat.

VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:

Wasoorlog
Vragen aan Jezus
Leegtes
De restjes van Ada
Volkomen imperfect
Hollandse hypocriet
De Kong in Hong Kong
Katastrofe
Katastrofe (2)
Wijvengedrag
Clichébingokaravaan
Plexit
Wegwijsman
Kattenvrouwtjes
Soepele lendenen
Tatoeaties
Treinleed