Het leven van een shemale (deel 3): ‘Mijn baas noemde me een flop’

In het mannenlichaam waarin ze is geboren, heeft Alex (34) zich nooit thuis gevoeld. Dankzij verschillende operaties lukt het haar om steeds meer vrouw te worden. Toch gaat ze niet all the way: Alex heeft besloten haar penis te behouden. Ze wordt een shemale. Voor VIVA houdt ze deze maand een blog bij.

Lees hier deel 1 en deel 2.

Sinds ik ben begonnen met transformeren, voel ik me weer een puber. Vanwege mijn nieuwe identiteit ben ik mezelf aan het herontdekken, met alle gevolgen van dien. Ineens probeer ik allerlei nieuwe dingen uit: beha’s, damesschoenen, make-up. Leuk, maar ik word er ook erg onzeker van. Ik vind het reuzespannend om mijn ‘nieuwe ik’ aan de buitenwereld te laten zien. Als mensen mij nakijken op straat raakt dat me, júist omdat ik nu in die puberfase zit. Toch gebeurt het regelmatig, omdat mensen zien dat ik ‘anders’ ben. Soms verrekken mensen bijna hun nek, zo lijkt het.

Flop

Op mijn werk zijn de reacties ook niet altijd even leuk. Ik heb een baan als liftmonteur en sta dagelijks tussen de alfamannetjes die weinig begrip voor mij hebben. Dat is niet makkelijk. Afgelopen januari heb ik ook nog eens een slechte beoordeling gekregen van mijn leidinggevende. Hoewel het niet wordt uitgesproken, voel ik dat dat komt door hoe ik ben. Mijn baas noemde me zelfs een flop.

Gabber

Dat mijn transformatie voor anderen vreemd is, begrijp ik goed. Sommige klanten kennen me al tien jaar, maar elke keer als ze me zien ben ik weer anders. Een paar jaar geleden was ik nog een gabber met een kale kop en nu loop ik ineens rond als vrouw met rood haar. Gelukkig zijn er ook mensen die er leuk op reageren. Op onverwachte momenten kan me dat ontzettend opbeuren, bijvoorbeeld in de tattooshop waar ik kom. De mensen daar zijn ontzettend open minded en vinden het cool dat ik voor mezelf kies. Dat zijn momenten waarop ik besef: hé, zo kan het dus ook. Er zijn mensen die mij wél begrijpen.

Blijven dansen als heer

Op mijn 22e begon ik met stijldansen. Al snel werd het mijn uitlaatklep: ik gooide al m’n emoties in de strijd. Ik was zo gedreven dat ik het ver heb geschopt: jarenlang heb ik ballroomwedstrijden gedanst. Toch kon ik er nooit écht van genieten. Voor mij was dansen puur een manier om mijn woede te uiten en ergens anders mee bezig te zijn. Ik had er een soort haat-liefdeverhouding mee.

Ruim tien jaar geleden, vlak nadat Alex begon met dansen.
Ruim tien jaar geleden, vlak nadat Alex begon met dansen.
shemale
Drie jaar geleden tijdens een wedstrijd ballroomdansen.

Inmiddels heb ik een nieuwe verslaving: salsadansen. In tegenstelling tot ballroomdansen kan ik hier wél oprecht van genieten. Ik vind het ontzettend leuk en word in de dansschool geaccepteerd zoals ik ben. Ondanks mijn transformatie blijf ik gewoon als heer dansen. Die moet namelijk leiden, en ik ben stiekem veel te eigenwijs om dat los te laten. Ik ben wie ik ben, en zo moeten mensen mij maar nemen. Ik heb mezelf lang genoeg verscholen.

Lees ook:
Het leven van een shemale (deel 1): ‘’Mam, ik wil een vrouw worden’, zei ik’
Het leven van een shemale (deel 2): ‘De operaties hebben al 22.000 euro gekost’
Het leven van een shemale (deel 4): ‘Ik zoek een vrouw die lesbisch is, maar niet afknapt op mijn penis’

Beeld: Daphne Ponsteen
Visagie: Marja Hermes

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.