Instagram-verslaafd; moeten foodies zich inhouden?

Zijn het geen katten of romantische vergezichten in de sneeuw, dan wordt je Instagram-feed wel overspoeld door eetfoto’s. Ook ik maak me daar ‘schuldig’ aan.

Als foodie heb ik een automatisme ontwikkeld dat ervoor zorgt dat ik direct mijn telefoon pak, zodra me een bord eten wordt voorgeschoteld. Mijn vork prikt pas nadat er een scherpe pic is gemaakt van het gerecht: of dat nu een snel broodje tijdens de lunch is, of een kunstig sterrengerechtje in een goed restaurant.

Verslaving
Deze ‘verslaving’ ontwikkelde zich zo’n drie jaar geleden, toen ik begon met Instagrammen. Ik twitterde al, maar die foto’s (met destijds nog een crappy smartphone) waren niet zo appetijtelijk. Met Instagram werd dat lekker makkelijk: een fijn filtertje eroverheen, en die kom soep zag er opeens stralend uit. Handig! Vervolgens begon ik Instagram niet alleen als fotoprogramma en gezellig sociaal medium te zien, maar ook als een prettig dagboek. In plaats van ‘s avonds in bed een verslagje van de dag te tikken, hield deze app mijn (culinaire) leven bij. Ideaal, en nog mooi vormgegeven ook.

Terugblik op mijn culinaire verleden
Zo kijk ik regelmatig terug in mijn feed, om te zien wat ik onlangs ook alweer at in dat ene restaurant. En met de toffe app Timehop krijg ik elke ochtend een overzichtje wat ik respectievelijk 1, 2 en 3 jaar geleden deed – die informatie wordt gehaald uit mijn Twitter, Facebook, Foursquare én Instagram database. Hoe nuttig is dat?! zul je denken. Nou, voor mij heel erg. Zo kan ik op een prettige manier elke dag even terugblikken, dingen uit mijn verleden (die ik anders bijna was vergeten) terug op mijn netvlies halen, en weer herinnerd worden aan oude to-do’s en afspraken met mensen van jaren terug. Op culinair vlak inspireert dit enorm; de gedachte aan bijvoorbeeld die chocoladebrownies van twee jaar terug, doet me watertanden en zet me weer opnieuw aan het koken.

Hysterische paparazzo
Inmiddels weten mijn vrienden en andere vaste tafelgenoten dat ik, als een soort hysterische paparazzo, altijd en overal, eerst een snel shotje moet maken van mijn eten. Those are my drugs. Daarna gaat mijn iPhone van de tafel (zoals beloofd!). Toch vinden sommige mensen deze gewoonte vreselijk; zoals dit restaurant in New York, die Instagrammende gasten op de vingers tikt. Wat mij betreft totaal overdreven; naar mijn mening is die gratis publiciteit juist superslim.

Fatsoen
Gelukkig zijn mijn vrienden coulant, en laten ze me altijd rustig een fotootje nemen. Soms wacht ik met Instagram; dat gedoe met filters kiezen, uploaden en er een grappig tekstje bij tikken, doe ik vaak als m’n tafelgenoot naar de wc is, of als ik op weg ben naar huis. Want Instagram is leuk, maar fatsoen en gezelligheid is veel belangrijker. Wat vinden jullie van deze trend?

Foto: eigen bezit