Leven met diabetes: Sytske (31) verloor haar zicht

Meer dan een miljoen: zoveel mensen in Nederland lijden aan diabetes. En ja, de ziekte is te behandelen, maar nog steeds niet te genezen. Vandaag, op Wereld Diabetes Dag, spreken we met Sytske Oosthoek (31). Twee jaar geleden verloor ze door diabetes haar zicht en kwam er een einde aan haar carrière als fotograaf.

10 kilo lichter

“Het is inmiddels al 22 jaar geleden: op mijn negende kreeg ik de diagnose diabetes type 1. Op school voelde ik me niet lekker en had veel dorst. Ik ging vaak naar de wc om water te drinken en te plassen. De vermoeidheid werd steeds heftiger, ik voelde me heel slap en binnen een paar dagen viel ik bijna tien kilo af. De dienstdoende arts dacht dat ik buikgriep had. Mijn ouders vertrouwden het niet en we zijn naar het AMC ziekenhuis gegaan. Daar werd ik direct opgenomen met een bloedsuikerwaarde van in de 40 (tussen 4 en 10 is normaal, red.).”

Onder controle

“Vanaf het moment dat ik geconfronteerd werd met diabetes is het ‘a way of life’ geworden. Ik draag het altijd bij me en het doet regelmatig een beroep op mijn aanpassingsvermogen. Ik ben altijd bezig met mijn bloedsuikerregulatie. Het is zoeken naar een zo goed mogelijke balans tussen voeding en de insulinetoediening. Er zijn zoveel factoren ( koorts, stress sport etc.) die ervoor kunnen zorgen dat die balans verstoord wordt. Van jongs af aan hebben de artsen en ik veel moeite gehad om mijn diabetes onder controle te krijgen.”

Vlekken

“De eerste keer dat mijn zicht heel slecht werd kan ik me heel goed herinneren. Ik stond als studente fotografische vormgeving in de studio. Tijdens het fotograferen zag ik vlekken voor mijn ogen die veroorzaakt werden door bloedingen ten gevolgen van netvlies loslatingen. Ik schrok hiervan en het voelde heel beangstigend. Het jaar hiervoor had ik al laserbehandelingen aan mijn ogen gehad om woekeringen van broze vaatjes tegen te gaan. Dit leek allemaal onder controle. Niet dus. Inmiddels zie ik met mijn linkeroog niets meer en met mijn rechteroog iets minder dan 1 procent.”

Fotograaf in spe

“Mijn grote droom om een succesvolle fotografe te worden moest ik bijstellen. Ook mijn passie voor golf, wat ik fanatiek deed, heb ik moeten loslaten. Vanaf mijn jeugd zijn er al zoveel momenten geweest dat ik door de vele ziekenhuisopnames niet heb kunnen deelnemen aan activiteiten. Ik heb daardoor geleerd om me te focussen op wat er wel is, in plaats van teleurgesteld te raken.”

Zelfverzekerd

“Ik heb het blind zijn echt gehaat toen Tijn, het zoontje van een vriendin, werd geboren. Inmiddels heb ik een super mooi beeld gevormd van dit heerlijke mannetje. Maar sinds ik mijn zicht ben verloren zijn er ook weer mooie ontmoetingen en nieuwe uitdagingen op mijn pad gekomen. Wanneer ik samen met mijn blindengeleidehond Prisca over straat loop voel ik mij supertrots en rijk. We vormen echt een team samen, ik ben zo dol op haar. Het klinkt misschien gek, maar ik ben me sinds mijn blindheid veel zekerder gaan voelen. Spreken in het openbaar of voor grote groepen vind ik minder eng dan vroeger. “

Wachten op goed nieuws

“Diabetes is voor iedereen anders. Wat we vooral moeten doen is blijven hopen op genezing van deze ziekte. Daarom sta ik ook zo enorm achter stichting DON, zij gaan voor genezing van diabetes. Er wordt veel onderzoek gedaan en er komt een moment dat de onderzoekers met goed nieuws komen.”

www.stichtingdon.nl