Met stokjes eten

geen

Voor mijn neus liggen twee schaaltjes en twee stokjes. Een tiental prachtige gerechtjes wordt ons voorgeschoteld en ik vraag me af waar het bestek blijft. Maar er komt niemand mes en vork brengen.

Kleine drumsessie
Nooit heb ik begrepen waarom uitgerekend rijstkorrels met stokjes worden gegeten. Bij de chinees is het eten met stokjes optioneel. De eerste vijf minuten roer ik mijn bami heen en weer met de stokjes, doe twee halfslachtige pogingen iets op te pakken, doe ik nog een kleine drumsessie op de rand van mijn bord, om vervolgens de stokjes te verruilen voor een mes en vork. Bij de Japanner liggen er alleen twee stokjes en daar moet je het mee doen.

Lingo voor gevorderden
Ik had nog nooit eerder Japans gegeten en het leek me wel wat. Tot het eerste kwartier. De wijn is prima, maar dan begint het bestellen. Illustraties van een vierkante centimeter en de Japanse namen van de gerechtjes staan verspreid over een enorme menukaart. Per persoon mogen we per ronde vijf gerechtjes aanvinken op de kaart. Het is net Lingo voor gevorderden. Het valt me nog mee dat er een pen ligt in plaats van een potje inkt, waarbij we de bestelling op perkament moeten kalligraferen met de stokjes.

Als de gerechtjes op tafel komen, proberen vriend en ik de gerechtjes te analyseren, want we hebben geen idee wie welk gerecht had besteld. Nadat we de meeste spasmes achter de rug hebben en onze fijne motoriek redelijk hersteld is, gaan de eerste hapjes richting mond. Om vervolgens op schoot te belanden. En in mijn kraag, op tafel of terug op het schaaltje, in het gunstigste geval.

Stokjes zijn geen bestek
Al gauw besef ik dat ik iets moet bedenken voordat de volgende ronde arriveert. Mijn laatste stukje struisvogel (of misschien wel biefstuk, een illustratie van een vierkante centimeter laat veel te raden over) krijg ik met geen mogelijkheid in mijn mond. Ik moet inventief zijn. Met één gecontroleerde beweging, die een voorouder in de wildernis niet had misstaan tijdens het vissen, spies ik het stukje struisvogel aan één stokje. Zo. Dat ik dat niet eerder had kunnen bedenken. Of sterker nog, dat die Chinezen en Japanners dat niet eerder hebben bedacht.

Aan de andere kant; saté op een stokje komt toch ook uit die contreien? Als ze dan zo nodig met stokjes willen eten, laat ze dan gebruik maken van satéprikkers. Mocht je niet beschikken over geduld  en de nodige motoriek, dan kun je altijd nog je voedsel aan je stok rijgen. Én kunnen de stokjes na afloop van het diner meteen als tandenstoker fungeren om de rijstkorrels tussen je tanden te verwijderen.

Lekker vruchtbaar
Tot op dit moment weet ik nog steeds niet goed of ik hiermee een gat in de markt heb gevonden, of dat ik zojuist de vork opnieuw heb uitgevonden. Ook weet ik nog steeds niet waarvoor de twee schaaltjes (die we niet eens hebben gebruikt) dienden. Hoewel het wat cultuurkennis betreft dus een weinig vruchtbare avond was, weet vriend me nog wel even te vertellen dat de viskuit die ik heb gegeten rijpe visseneitjes waren en dat het in die zin toch nog een beetje een vruchtbare ervaring was. Tot zover de Japanner, volgende keer toch maar gewoon weer naar de snackbar.