Ouderwets snoepgoed

Ik heb een ouderwetse snoepwinkel ontdekt. Zo een met een houten toonbank, waar een kassa uit het stenentijdperk op staat en waar je dan mag aanwijzen wat je wilt, en een lief vrouwtje het voor je pakt. Ik ben niet meer weg te slaan uit dit kleine paradijs.

Kindersnoepjes
Ik gooi het maar op de jeugdherinneringen. Want ik weet nog goed dat ik samen met een vriendinnetje van ons zakgeld snoepjes gingen kopen. En onder het Pokémonspel werden die dan zorgvuldig uitgewisseld. Favoriet waren: smurfensnoepjes, knetterchocolade (dat maakte zo’n leuk geluid in je mond), schuimbananen, zure matten en gesuikerde perzikjes. Het was dat mijn moeder goed in de gaten hield wat we allemaal naar binnen werkten, anders waren we vast en zeker tonnetje rond geweest. Gelukkige herinneringen.

Roze koeken
Toen ik ouder werd, raakten die snoepjes uit. Je moest aan de roze koeken, winegums en van die grote chocolade repen. Of het nou een Mars, Kitkat of Bounty was maakte niet uit. Als het maar groot en ongezond was. Cola, dat hoorde er ook bij. Maar van die kleine, lieve snoepjes zeker niet. Ze raakten bij mij een beetje in de vergetelheid. Eeuwig zonde.
Snoepparadijs
Afijn, ik was aan het zwerven door mijn nieuwe woonplaats en liep bij toeval tegen een lief winkeltje aan. Er stond een grote rij voor de deur. Ik werd nieuwsgierig. Zonder te weten wat er precies verkocht werd ging ik ook in de rij staan. Want wat bevond er zich in deze populair plek?! Snoep, snoep en nog eens snoep. Echt overal waar je kijkt is suikergoed. De muren zijn behangen met dropjes, toffees en chocolade. Dan heb je nog de bakken met gekleurde lolly’s, spekjes en kauwgom. Het was hemels. Terwijl ik nog verlekkerd stond te kijken, snelde er een dametje naar me toe. Lukraak wees ik dingen aan die ik wilde hebben, en ontdekt al snel mijn voormalige favorieten: zure matten, smurfensnoepjes, perzikjes en zelfs de aardbeitjes. Met een zak vol snoep liep ik naar buiten. Een ritueel dat zich inmiddels wekelijks voordoet.

Foto: eigen bezit