Paasei is lekker, maar niet in je haar

geen

Toen vriendin Anne twee jaar geleden vroeg of ik tijdens het paasweekend naar Terschelling kwam, riep ik direct ‘ja!’. Datzelfde antwoord gaf ik op de vraag of ik dan ook mee wilde doen met hun paastraditie.

Lekker warm
In tegenstelling tot 2013 was het paasweekend van 2011 stralend, zonnig en compleet sneeuwloos. Anne en ik maakten een lange fietstocht naar het strand toe. Oké, waarschijnlijk was het een medium-tot-korte fietstocht, maar ik heb nou eenmaal evenveel conditie als een bejaarde luiaard. Daar liepen andere schaarsgeklede mensen die ook vastbesloten leken van het mooie weer te genieten. Terwijl de zee zachtjes aan mijn blote voeten likte, bedacht ik dat ik best een bikini mee had kunnen nemen. De beslissing om naar Terschelling te komen was echter zó last-minute geweest dat ik allang blij was dat ik genoeg ondergoed bij me had.

Verven!
’s Middags toverde Annes moeder ineens een doos vol eieren en een heleboel kleuren verf op tafel. In de warme lentezon beschilderden we onze eieren. Die van mij begonnen vaak goedbedoeld in één kleur, maar als ik er vervolgens iets overheen wilde schilderen veranderde mijn kunstwerk steevast in een ondefinieerbare mengelmoes in de kleur van dode herfstbladeren.
‘Zijn alle eieren droog?’ vroeg Annes vader een uur later. Er kwam ineens een heleboel familie binnen. ‘Dan kunnen we gaan.’
‘Waarheen?’ vroeg ik.
‘We gaan de duinen in, want in de achtertuin geeft het zo’n bende.’
‘Geeft wát zo’n bende?’
‘Eieren gooien.’

Verstoppen, vinden, gooien
Het spel bleek simpel: de helft van de eieren was gekookt, de andere helft niet. De helft van de groep verstopte de paasverrassingen in de duinen, waarna de andere helft mocht zoeken. Daarna begon het overgooien (het liefst met vijf eieren tegelijk natuurlijk). Het verstoppen was leuk, omdat mijn poepbruine eieren goed matchten bij de stam van de boom waar ze naast lagen, maar het overgooien was iets minder mijn kopje thee.

Ik ben er b-ei
De eerste keer ketste het ei af op mijn vingertoppen, waarna het op de grond viel en in tweeën brak. Gekookt. Het tweede ei ving ik, tot mijn eigen verbazing, met twee handen in een perfecte houdgreep. Ik was nog aan het bijkomen van de verrassing toen het derde ei mijn kant op werd gelanceerd. Dat wist ik pas toen het tegen mijn voorhoofd kapot sloeg. Ik veegde de slierten rauw ei uit mijn ogen en merkte dat mijn hele kapsel er ook mee overdekt was. ‘Coupe sol-ei,’ lachte Anne, die een grote eiervlek op haar rechterbeen had.
‘Ieuw,’ piepte ik.
‘Ach, ei is goed voor je haar,’ zei Annes vader. ‘Doe je volgend jaar weer mee? Het is extra leuk om er iemand bij te hebben die niet kan vangen.’

Heb jij ook een maffe paastraditie thuis?

Foto: tiaragwin