Poeder snuiven

Samen met de geur van chocolade kwam het blije gevoel via mijn neus in mijn lijf. Ik geef toe: ik ben verslaafd. Chocola maakt voor mij al het andere snoep compleet overbodig. Drop, kauwgom, pepermunt, suikergoed, jullie mogen het allemaal hebben, in de supermarkt loop ik er straal aan voorbij. Maar een reep chocolade is voor mij eetbaar geluk. Mijn hemel is gemaakt van de bitterzoete lekkernij, vol chocolade engeltjes verpakt in zilverpapier.

Gewoon Robbert
Wij liepen door de keuken van Patisserie Robèrt, want wij kregen een workshop rotzooien met chocolade. Robèrt, hij heet waarschijnlijk gewoon Robbert, had een veeg chocolade op zijn voorhoofd. Ik besloot hem daarop te wijzen, maar hij liet hem gewoon zitten en zei met de onmiskenbare flair van een flamboyante levenskunstenaar: ‘Het is mijn passie.’

Er borrelde een gevoel in mij naar boven dat ik al jarenlang niet meer had gevoeld, maar wat ik nog herkende van de geschiedenislessen en de wiskundelessen van school. Het is een gevoel dat hoort bij een leraar die vol liefde praat over zijn vak, een leraar die je niet wil teleurstellen, waarvoor je hard wil werken, omdat je via die leraar ook iets voelt van de ongelooflijke voldoening die je kunt ervaren als je een passie hebt voor datgene wat je doet.

Vernuftig machientje
‘Wie van jullie is dol op chocolade?’ vroeg Robèrt. Ik kon mijn enthousiasme echt niet onderdrukken. ‘Dan heb ik iets moois voor je,’ zei hij tegen mij. Hij liep naar een tafel, pakte daar een houten doosje en kwam naar mij toe. De deksel ging open en daar verscheen een kunststof object met twee potjes. In de potjes zat cacaopoeder. ‘Dit houd je onder je neus, dan druk je op dit knopje en moet je flink snuiven.’

Robèrt wees op twee kleine, plastic uitstulpseltjes die precies onder mijn neusgaten pasten. Hij duwde op een knopje en als een opverende wip, veerden de twee uitstulpseltjes omhoog. Het was een vernuftig machientje, eentje uit de categorie: de uitvinder hiervan heeft meegedaan aan ‘Het Beste Idee van Nederland’ maar is nooit verder gekomen dan de voorrondes.

Bruine neus
Robèrt tikte wat cacaopoeder uit de potjes op het apparaat en vroeg me of ik het wilde proberen. Poeder snuiven. Het klinkt stoer, maar als het om cacaopoeder gaat is het vrij onschuldig, leek me. Er klikte iets. Ik zoog de cacaopoeder door mijn neus naar binnen en ervoer hoe het voelt als je iets doet met je lijf wat de natuur zo niet heeft bedoeld. Ik ging niet niezen, de aandrang was er wel, maar die ebde vrij snel weg. Wat er over bleef was een smaakbeleving die me deed denken aan het eten van een After Eight, waarbij het de menthol is die ervoor zorgt dat je cacaosmaak via de neusholte proeft.

Het is een ervaring die ik je niet wil aanbevelen. Chocolade doet het veel beter in een mond vol speeksel dan in een neus met snot, zeg ik maar, bij wijze van open deur. Ik denk dat het een soort van ontgroeningstest was, om te zien hoe gek iemand echt is op chocolade. En ik geef toe: je bent echt totaal verslaafd als je poeder via je neus opsnuift.

CC foto: stu_spivack