Anneke kreeg kinkhoest tijdens haar zwangerschap

Vandaag heeft de Gezondheidszorg aan minister Schippers van Volksgezondheid geadviseerd dat zwangere vrouwen in de laatste periode van hun zwangerschap moeten worden ingeënt tegen kinkhoest. Hierdoor is het kind na de geboorte ook gelijk beschermd. Deze vaccinatie was perfect geweest voor Anneke (29). Zij kreeg tijdens haar zwangerschap kinkhoest en dit had zonder dat zij dit wist zomaar behoorlijk fout af kunnen lopen voor haar baby.

Ademnood

“Het hoesten begon toen ik met verlof ging, een maand voor mijn uitgerekende datum. Ik had hoestaanvallen met gierende uithalen. ’s Nachts was dit het ergst. Ik werd dan wakker en kon soms wel 20 tot 30 seconden geen adem halen, omdat mijn keel helemaal vast zat. Dat was doodeng. Langzaamaan kwam het hoesten dan weer op gang en vervolgens kreeg ik echt pijn over mijn hele lichaam, inclusief mijn dikke buik. Ik ging ermee naar de verloskundige, maar die wist niet wat het was. Ze kon me geen pilletjes geven voor de hoest, want ik was zwanger. Een paar dagen voor mijn uitgerekende datum ging ik er alsnog mee naar de huisarts. Ik sliep namelijk maar twee uur per nacht. Ik durfde niet te gaan slapen, omdat ik bang was om weer in ademnood wakker te worden. Ik wist niet hoe ik moest gaan bevallen als ik al helemaal uitgeput was en op mijn rug liggen al moeilijk was voor mijn ademhaling. Maar ook de huisarts kon niets voor me doen.”

Het klinkt een beetje als kinkhoest

“De bevalling ging gelukkig goed, maar ik was helemaal kapot. Ik had ook geen stem meer, daarom is de dokter nog een keer komen kijken. Tussen neus en lippen door grapte hij: ‘Het klinkt wel een beetje als kinkhoest.’ Niemand die erbij was had er echt iets over gehoord. Ik kreeg wel antibiotica, maar ik had geen idee hoe ernstig het was. Dat werd pas duidelijk toen een oom van mij belde, hij is kinderarts. Hij vertelde dat wanneer er zelfs maar het vermoeden was van kinkhoest binnen de familie, dit enorm gevaarlijk is voor de baby. Want voor een kleine baby, die nog niet is ingeënt, kan het dodelijk zijn.”
anneke2

Weerstand

“Maar zelfs toen we wisten wat het was, stoten we nog op alleen maar weerstand. Ik wilde me meteen laten testen, om erachter te komen of ik werkelijk kinkhoest had, maar we hebben het allemaal zelf moeten regelen. We kregen alleen de testen en een afspraak bij de kinderarts, omdat mijn oom erop had aangedrongen bij het ziekenhuis. Uit de testen bleek dat zowel mijn vader – die inmiddels ook was gaan hoesten – als ik inderdaad kinkhoest hadden. Meteen is de hele familie aan de antibiotica gegaan: mijn vader, mijn moeder, mijn vriend, mijn broer en vriendin, mijn oma en ook de baby. Het is niet prettig om een baby van een paar dagen oud gelijk een antibioticakuur te geven, want dan krijgt ze last van haar buikje, maar gelukkig heeft ze geen kinkhoest gekregen. Waarschijnlijk dankzij die antibioticakuur.”

Boos

“Ik wil er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren. De kinkhoest was onprettig voor mij om te hebben, maar het allerergste vond ik de weerstand waar wij op stuitten. We hebben zelf moeten uitdokteren dat het geen normale hoest was. Alleen omdat we mensen kennen in de medische kringen, hebben we aan goede medicijnen kunnen komen. Anders had ze het wel gekregen en daar ben ik heel boos om. Er zijn nu verschillende mutatiesoorten in de wereld waar we niet voor worden ingeënt en veel artsen en verloskundigen weten daar niets over. Naast het krijgen van de vaccinatie, ben ik er daarom ook voor dat het meer bekend wordt onder hulpverleners. Ik kreeg letterlijk te horen: ‘Kinkhoest, dat is toch iets van vroeger?’ Ze geloofden bijna niet dat ik het kon hebben en dat is heel gevaarlijk. Kinkhoest is namelijk hartstikke besmettelijk. Als de verloskundige het van mij had gekregen, had ze vanuit mijn huis makkelijk ook andere baby’s kunnen besmetten.”

Slechte opa-start

“Ik vond het ook naar dat mijn vader mijn baby een maand niet kon zien. Hij kreeg het net na mijn bevalling. Hij heeft haar dus één keer gezien en daarna een maand niet meer, omdat we bang waren dat hij haar aan zou steken. Dat is geen leuk begin voor een opa. Iedereen kon op bezoek komen en haar zien, en hij niet. Nu zijn wij er gelukkig allemaal overheen, maar het was natuurlijk vreselijk. Ik heb zelf al vier maanden gehoest, maar zo’n kleine baby kan er echt dood aan gaan. Dat wilden ze natuurlijk niet tegen me zeggen toen ik in het kraambed lag, maar het idee dat het had kunnen gebeuren… Dat is toch onwerkelijk?”

Beeld: iStock