Blog Anne: Wachten op de uitslag

anne van de water

Het is woensdagochtend, vandaag krijgen we de uitslagen van Lexie haar onderzoeken van afgelopen maandag. Aan het einde van de dag krijg ik een telefoontje.

Gisteren had ik een slechte dag. Alle spanning kwam eruit. Lexie kon niet naar de peuterspeelzaal in verband met de waterpokken. Die mag ze niet krijgen, en ondanks dat houden we haar niet binnen, maar zoeken we het ook niet op. Met tranen in mijn ogen heb ik haar naar mijn moeder gebracht. Net zo leuk voor Lexie hoor, misschien wel leuker, maar ik wil zo graag dat mijn kind net als andere kinderen kan zijn. Na een potje janken raap ik mezelf bij elkaar, met bij de pakken neerzitten is er nog nooit een oorlog gewonnen.

Ik zit de hele dag bovenop mijn telefoon, stel je voor dat ze eerder bellen dan het einde van de dag. Inmiddels weet ik allang dat dat niet zo is, en dat het einde van de dag ook best 19.00 uur ’s avonds kan zijn. We zijn gespannen en dat voelt Lexie ook, en als een normaal kind van twee maakt ze daar gretig gebruik van. Ik flans snel wat spaghetti in elkaar. Je zou toch denken dat daar niets aan kan mislukken, maar zelfs dat loopt in de soep. Te lang gekookt, dus een natte pap geworden. Terwijl Hans de spaghetti opschept durft hij eigenlijk niets te zeggen, en als ik mijn eerste hap neem bevestig ik zijn gedachten. Niet te eten.

En dan gaat de telefoon, ik krijg een steek in mijn buik. Daar gaan we dan, gaat dit telefoontje ons leven wederom op zijn kop zetten? Ik probeer de beugel van ons karretje nog maar wat strakker te trekken, ik mag er nu niet uitvallen. De dokter klinkt opgewekt, dus dat is goed. De nierfunctie van Lexie is weer wat beter, wat andere dingen zijn slechter geworden. Ondertussen schrijf ik een aantal termen op die ze noemt, altijd handig om nog even op Google te kijken waar we het over hebben. We passen per direct de medicijnen aan, maken over twee weken een nieuwe afspraak en kunnen dan meteen zien in het bloed of dat beter gaat. Op hoop van zegen dan maar.

Goed nieuws, haar nieren zijn niet slechter geworden. Het slechte nieuws is dat je dit elders terug ziet. Nu maar hopen dat ze goed reageert op de verandering van de medicijnen. Ik zit er bovenop en merk dat ik gespannen blijf. Mijn hoofd zit vol en ik ben enorm aan het twijfelen en piekeren. We hadden het voornemen om ons leven niet door de ziekte te laten leiden maar bij alle toekomstplannen die we maken word ik enorm zenuwachtig. Hoe kan een controlfreak als ik ooit leren om niet alles dicht te timmeren? Waar is die onbevangen en zelfverzekerde Anne gebleven die ik eigenlijk ben? Ik moet me erbij neerleggen dat ik niet weet wat er gaat gebeuren en wanneer het gaat gebeuren. Het moet niet uitmaken, we moeten desondanks genieten. En omdat ik niet weet wat er morgen gaat gebeuren, geniet ik vandaag gewoon een beetje extra.


Anne van de Water (29) is samen met Hans (28). Samen hebben ze dochter Lexie (2), die lijdt aan een ongeneeslijke nierziekte. Ze werkt als stageconsulent en blogt voor VIVA Mama.

Lees ook:

Blog Anne: De beugel zit te los

Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10