Blog Marjolijn: ‘Hij heeft een uur gekrijst om een koekje’

Al een paar weken kwakkelt Mick met zijn gezondheid. Waar hij eerder smulde van huisgemaakte lasagne, stamppot of allerlei soorten pasta, eet hij nu al weken vrijwel niet warm. Mensen zeggen dat het een fase is en wel goedkomt, maar toch twijfel ik. Het is of Mick een gedaanteverwisseling doormaakt. Sowieso heeft hij last van zijn buik, dat is natuurlijk makkelijk te traceren een paar keer per dag. Maar echt koorts heeft hij niet, hooguit steeds wat verhoging.

Dus heb ik toch maar een en ander via de huisarts op kweek laten zetten en wacht ik nu af of er iets uitkomt. De huisarts kon in ieder geval bij de check-up niets bij Mick ontdekken. Mijn kind gedraagt zich altijd voorbeeldig als hij dan bij de huisarts is. Terwijl hij tot aan de voordeur bij wijze van spreken nog hysterisch deed.

Zijn dit de terrible two’s?

Van de week haalde ik hem op van de crèche. Super vrolijk stond ‘ie op me te wachten: ‘Mama, mama!’, riep hij luidkeels. Hij had weer een goede dag gehad, vertelde zijn leidster, en ik nam een blije Mick mee naar de auto. Jasje aan, off we went. De deur van de crèche viel dicht en bam, daar begon hij weer. Als een plank trok hij zich stijf en krijsen over straat. Ik kreeg hem nauwelijks zijn stoeltje in. Niets aan de hand, maar toch deed hij zo. Is dit dan al een gevalletje pre-terrible two’s?

Geen warm eten, maar koekies

Eenmaal thuis begint het dan weer met ‘koekie, koekie, koekie!’ en ‘Nijntje, Nijntje, Nijntje!’ Hij mag even met wat drinken Nijntje kijken op de bank, terwijl ik sta te koken. Ik besloot maar eens een keer Hollandse pot te maken, vind ik zelf helemaal niet lekker. Sowieso eet ik nauwelijks vlees, maar ook met een geprakte aardappel doe je me geen plezier. Maar goed, ik dacht dat hij hier misschien zin in zou hebben. In ieder geval had ik kwalitatief goed vlees gekocht bij de slager voor een gehaktballetje, bloemkool en aardappel en prakken maar. Het was best smakelijk, maar toen ik Nijntje uitzette begon het drama weer. Hij wilde alleen een ‘koekie’ en zitten in de kinderstoel lag niet in zijn planning.

Vanaf toen heeft hij een uur gekrijst om een koekje. Ik legde Mick uit dat we gingen eten en hij geen koekje zou krijgen. Na 58 minuten heb ik hem een flesje warme melk gegeven en hij wilde eindelijk de kinderstoel in. Ik vroeg: ‘wil je nu wat eten?’ Zijn antwoord was ja. Hij at drie stukjes gehakt en dat was het. Inmiddels was het acht uur en dus moest hij naar bed. Via een kort badje ging hij lief liggen, tot ongeveer middernacht…

Wel of niet naar hem toe om te troosten?

Omdat ik de afgelopen nachten ongeveer hetzelfde met Mick had ervaren, ging ik in eerste instantie steeds direct naar hem toe omdat hij dan doorgelekt was vanwege zijn buikklachten. Maar ik had nog om het hoekje gekeken toen hij sliep dus ik wist dat het niet het geval was. Hij begon te huilen, te krijsen, te gillen. Hij wilde naar beneden. Ik heb voor hem een beetje thee gehaald, maar hem niet meegenomen. Hij werd rustig gelukkig. Na de thee neergelegd, maar dat was niet de bedoeling, liet hij merken. Ruim een uur ging hij door, maar ik wist dat er niets aan de hand was en ik moest doorzetten. Wat duurt een uur lang en wat ben je bang dat de buren iets zullen horen ondanks de betonnen muren.

De aanhouder wint

Het leek erop of hij me echt aan het testen was. De vorige avonden mocht hij naar beneden om bij te komen omdat ik in de veronderstelling was dat hij buikpijn had en ziek was. Hij was eraan gewend geraakt, dus ik heb hem laten brullen. Hij is uiteindelijk gaan slapen. Ik ook. Maar het was wel een beproeving zeg, voor hem maar ook voor mij.

Ik ben benieuwd of het nu minder wordt. Het is waarschijnlijk iets waar veel ouders mee te maken krijgen of hebben gehad, maar voor mij was dit in ieder geval helemaal nieuw.


Marjolijn (36) is moeder van Mick. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien niet langer te wachten op de prins op het witte paard en koos ze voor het single moederschap. Voor VIVA Mama blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. 

Lees ook:

Blog Marjolijn: ‘Ik vertelde niemand over mijn plannen totdat ik exact wist hoe ik mijn kinderwens kon realiseren’
Blog Marjolijn: ‘Ik krijg vaak de vraag of dit kindje van dezelfde donor is’
Blog Marjolijn: ‘Ik haalde me in mijn hoofd dat het helemaal mis was in mijn buik’
Blog Marjolijn: ‘Ik wil me weer even helemaal vrouw voelen’
Blog Marjolijn: ‘Langzamerhand voel ik echt aan mijn lichaam dat ik zwanger ben’
Blog Marjolijn: ‘Ik merk dat ik te veel wil en te veel vraag van mijn lichaam’
Blog Marjolijn: ‘Bij een tweede kindje is niet alles meer onbekend, maar toch staat je leven weer op z’n kop’