Blog Marjolijn: ‘Het is weer zover hoor, de herfst is begonnen…’

marjolein

Het is vrijdagochtend, om 06.00 uur gaat de wekker. Een nieuwe week begint. Ik start mijn ochtendritueel: drie keer snoozen en dan toch echt mijn bed uit. Eerst voed ik baby M. en kleed ik haar aan en dan snel even zelf mijn kleding aantrekken. Mick in een jiffy in zijn outfitje en gaan.

Lees ook: Blog Marjolijn: ‘Het meest zwarte hoofdstuk van mijn leven’

Eenmaal bij de opvang zie ik aangekoekte babyneusjes en staan de kindjes met groene snottebellen tot aan hun knietjes Mick al op te wachten. Het is weer zover hoor, de herfst is begonnen en de virussen steken hun kop op. Ik denk nog: ‘Pff Mick zat ook wel weer ziek worden, zo op mijn werk in ieder geval direct mijn handen wassen!’ Eenmaal op mijn werk dus direct richting de zeep.

Die vrijdag vloog voorbij en voor ik het wist was het zaterdag. De kindjes zijn vanaf het opstaan al niet in hun hum. Een dagje pyjama aan en bankhangen, het regent toch de hele dag dus het mocht. En ja hoor, zondag begon het. Diezelfde snottebellen kwamen ook bij mijn kids de neusjes uit. De momenten dat ik deze week de kids heb geholpen met eten flitsen door mijn hoofd en ik vrees het ergste…

Alles aflikken

Als moeder ben je steeds bezig met je kindjes schoonhouden dus lik je de hele tijd alles schoon. Bijna dierlijk bedenk ik me nu. Danoontje eten met baby M: oeps daar gaat een babyhandje tegelijk met een hap de mond in. Hele hand onder de aardbeienkwark. Waar zijn de snoetenpoetsers? Shit, buiten bereik! Hup, handje in mijn mond en schone vingers. Ik blij, kind schoon.

Ondertussen vogelt Mick nog met zijn warme eren en in een ooghoek zie ik de spaghetti bolognese richting zijn nieuwe broek gaan. Als een giga snelle superheld gris ik zijn lepel uit zijn hand net voor hij hem te ver kantelde en alles onder de saus zat. Wat doe ik? Lik de druipende delen schoon en hup lepel compact en schoon in zijn mond. Zo, dat geeft voldoening. Twee situaties, een mama, geen vlekken. Ik ben trots als een pauw.

Ondertussen is het rode kwarktoetje stiekem weggepakt door de kleine baby M. die nu alles in haar haren heeft gesmeerd en zelf verder van haar toetje aan het smullen is gegaan. Shit! Het lukt me ook nooit om kind en kleertjes ongedeerd een maaltijd te laten overleven!

Maandagochtend 06.00 uur daar gaat die klotewekker weer. Ik heb het benauwd, neus zit dicht. Keelpijn. Ben super chagrijnig en kan me maar nauwelijks uit bed bewegen. Ik wil niet, ik kan niet. Fuck, ik ben ziek! En de kindjes? Die zijn snotterig, maar vrolijk.

‘Je bedenkt je altijd wat je had moeten doen als het al te laat is’

Conclusie: de groene snottebellen, de viezeriken in de groep steken mijn schone lieve kindjes aan. Mijn kindjes die bij thuiskomst altijd hun handjes netjes wassen, met nagelborsteltje en al. Maar ach, ze worden slechts verkouden en blijven er vrolijk bij. Maar ik? Ik word er zooooo ziek van en hoest al een week als een zeehond die Lenie ’t Hart in zijn vizier heeft en zich eenzaam op het wad al waant in Pieterburen.

Het leven van een moeder met een bijna dreumes en een ‘uk’. Ik hoor je denken: ‘Moet je maar niet alles aflikken!’, nee, dat klopt, maar wat doe je zelf op die momenten medemama? Je bedenkt je altijd wat je had moeten doen als het al te laat is. Maar als ik het over zou kunnen doen zou ik het gewoon weer doen, ik ben niet voor niets moeder geworden!

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

magazine banner