Blog Marjolijn: ‘Ik merk dat ik te veel wil en te veel vraag van mijn lichaam’

Het was echt zo’n week. De wet van Murphy in het kwadraat. Mick voelde zich eigenlijk al sinds afgelopen weekend niet lekker, maar je kon er je vinger niet opleggen wat er met hem aan de hand is. Geen koorts, geen gekke verrassingen in zijn luier, niet spugen, maar wel heel huilerig en vervelend. Zo moeilijk als je kindje nog niet echt lekker kan praten en kan vertellen wat er mis is.

Wat wel vaststond is dat hij snipverkouden was, met als gevolg dat ik het  twee dagen later natuurlijk ook was. Keelpijn, hoesten en een kop vol snot. En ik weet niet waardoor het komt, maar de verkoudheden die ik de afgelopen anderhalf jaar op heb gelopen via Mick, zijn vele malen erger dan voor die tijd. Ze houden ook langer aan. Tegen mijn principes in meldde ik mij dinsdag ziek omdat ik gewoon echt zo beroerd was. Ik bracht Mick wel naar de crèche: dan kan ik een beetje bijslapen.

Van buikslaper naar plafondstaarder

Slapen gaat namelijk sinds een week of twee ook niet meer helemaal zoals ik wil. Als een echte buikslaper wordt dat nu, met 25 weken, echt ongemakkelijk. Het voedingskussen is weer uit de kast getoverd en ik lig weer op mijn zij. ’s Nachts word ik wakker en lig ik uren naar het plafond te staren. Blijkbaar schop ik dat wormvormige kussen uit mijn bed gedurende de nacht waardoor ik dan met een zere buik wakker word.

Ziek, zwak en misselijk

Enfin, ik had me dus ziekgemeld met de intentie om even wat fitter te worden. Word ik om 12.00 uur gebeld door de kinderopvangorganisatie van Mick: ‘Mick heeft overgegeven’. Dus moest ik Mick ophalen. Nog steeds had hij geen koorts en hij kwam vrolijk op me afrennen. At vervolgens thuis drie boterhammen en ik merkte de hele middag niets aan hem. Dus al met al niet bijgeslapen en nog steeds niet fit, maar wel weer aan het werk. Thuiszitten blijkt tenslotte ook geen optie.

Ik wil alles zelf doen

Ik merk dat ik soms te veel wil en te veel vraag van mijn lichaam. Ik behandel het alsof ik gewoon Mar ben, zonder klein meisje in mijn buik. Dat breekt me dan later op. Vorig weekend was ik vreselijk druk met de kinderkamer. Behang eraf halen. Geen pretje, maar het moest gebeuren en tijdens mijn verlof weet ik zeker dat ik dat niet meer zou trekken. Dus aan de slag. Naast twee grote kale muren heb ik ook nog een muur gesaust. En aan het eind van het weekend was ik kapot. Alles deed zeer, ik sleepte met zware meubelen en ’s avonds dacht ik bij mezelf: ‘Wat heb ik mezelf aangedaan?’

Zonnige kinderkamer maakt alles goed

Nu ik mijn blog zo teruglees merk ik dat ik wel een beetje aan het klagen ben. Dat was nou ook weer niet mijn bedoeling. Er zijn ook leuke dingen te melden! De kinderkamer is heel zonnig en vrolijk geworden. Hoewel ik handig ben, kan ik niet behangen, dus ik had een behangster gevraagd mij te komen helpen. Voor de ‘feature wall’ heb ik een heel bijzonder behang uitgekozen met een Scandinavisch geïnspireerde print, maar ontworpen in Nederland. Ik beloof dat ik binnenkort met een fotoverslagje kom van de metamorfose. De muren zijn in ieder geval heel tof geworden en de inrichting is inmiddels besteld: deze wordt ook helemaal Scandinavisch.

En wat ook heel Scandinavisch is, is het weer. Ik heb mijn najaarsjurk uit de kast getoverd, zoals je ziet. Oké, genoeg geklaagd…


Marjolijn (36) is moeder van Mick. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien niet langer te wachten op de prins op het witte paard en koos ze voor het single moederschap. Voor VIVA Mama blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. 

Lees ook:

Blog Marjolijn: ‘Ik vertelde niemand over mijn plannen totdat ik exact wist hoe ik mijn kinderwens kon realiseren’
Blog Marjolijn: ‘Ik krijg vaak de vraag of dit kindje van dezelfde donor is’
Blog Marjolijn: ‘Ik haalde me in mijn hoofd dat het helemaal mis was in mijn buik’
Blog Marjolijn: ‘Ik wil me weer even helemaal vrouw voelen’
Blog Marjolijn: ‘Langzamerhand voel ik echt aan mijn lichaam dat ik zwanger ben’