Blog Marjolijn: ‘De golf van geluk die door je heengaat als je (weer) moeder wordt is onbeschrijflijk’

single moederschap

Ik ben terug van weggeweest en heb ondertussen een kind gekregen! Wat is er veel veranderd in mijn leven in de relatief korte tijd dat ik even een ‘blog break’ heb genomen. Ik denk dat ik me nog nooit zo gelukkig heb gevoeld als dat ik me nu voel. De golf van geluk die door je heengaat als je (weer) moeder wordt is onbeschrijflijk en alleen moeders weten wat ik hiermee bedoel. Alles loopt redelijk gesmeerd tot nu toe en mijn leven als moeder van twee krijgt langzaam structuur en vorm.

Nachten wakker, dat was ik even vergeten

‘Oja zo voelde dat!’, was wat ik dacht na de eerste week met baby M. naast mij in bed. Een prachtig meisje die ik vooralsnog maar even ontzie voor wat betreft de social media en de blogs. Ze houdt me redelijk wakker ’s nachts en heeft eigenlijk het ritme een beetje omgedraaid. Overdag slapen en ’s nachts lekker bij mama, zo heeft ze het voor zichzelf bedacht. Ik betrapte mezelf er gisteren op dat ik met mijn watje micellair-water maar bleef poetsen en poetsen, omdat ik dacht dat ik mascarakringen onder m’n ogen had. Het waren mijn wallen, dus ik kon poetsen tot ik een ons zou wegen, maar weg gingen ze niet. Hele nachten met hooguit vier uurtjes slaap en toch heb ik overdag genoeg pit om de twee kids de aandacht te geven die ze verdienen. Gek hoe je op adrenaline leeft in de eerste weken moederschap. Steeds als ik ’s nachts baby M. voed geniet ik intens en kijk ik gerust nog een uur na het voeden naar haar omdat ik dat fijn vind. Natuurlijk ben ik hartstikke moe, maar van Mick weet ik dat eigenlijk niet eens meer. Ik was het gevoel helemaal vergeten en ach, ik geniet van ieder moment dat ze zo klein is. Deze fase is zo weer voorbij en je kunt dat nooit meer terughalen.

Bevalling en kraamtijd: wat een ervaring

De bevalling ging geweldig en was thuis. Met de mensen om me heen van wie ik het meeste houd, mooier kon niet. Hoewel ik het evangelie van de ruggenprik predikte tot nu, voelde ik me ineens toch die oervrouw die het helemaal zelf thuis heeft gedaan. En dit was wel echt heel anders en heel mooi, moet ik zeggen. Als ik nu moest kiezen verkies ik de thuisbevalling boven mijn eerste bevalling in het ziekenhuis. Het was zo gepiept, vier keer persen, zeven minuutjes en ze was er. Een week na de bevalling vond ik het eigenlijk alweer jammer dat de zwangerschap voorbij was en ik dat waarschijnlijk nooit meer mee zal maken. Ach, wie weet komt er toch ooit nog wel een derde, haha! Na de geboorte kon ik niet wachten mijn unieke geboortekaartje de deur uit te doen. Geïllustreerd speciaal voor mij, ons gezinnetje als berenfamilie. Prachtig vormgegeven dor de ontwerpers van Hipdesign op mooi Oudhollands papier. En wat ik niet wist is dat ik er ook nog een paar handgebreide slofjes bij zou krijgen. Die vielen ineens door de bus. Een initiatief dat bij de kaartenreeks hoort waar mijn basiskaartje deel van uitmaakt. Een paar slofjes voor mij en een paar slofjes naar een kindje in een kinderziekenhuis. Ik vind dat zo’n mooie gedachte en ik ben blij dat mijn kaartje hier onderdeel van is geweest.

Mijn kraamtijd was heerlijk. Mijn lieve kraamverzorgster Maria was er weer. Ze was er ook bij Mick en het voelde dus als eigen. Zo jammer dat ze dan weer weggaat na die dagen, maar natuurlijk ook weer lekker om alleen te zijn. Het waren intens gelukkige, hectische, maar bovenal prachtige weken.

De eerste kuur is alweer een feit

Mick blijft gewoon zijn dagen naar de opvang gaan. Ik vind het belangrijk dat hij zijn eigen regelmaat houdt en doet wat hij gewend is. Dat geeft mij drie wat rustigere dagen om tijd voor mezelf en de baby te nemen zonder me schuldig te voelen dat Mick minder aandacht krijgt dan dat hij tot nu toe gewend was. Maarja, een broer op de crèche betekent een bacteriebron in huis dus kleine baby M., die net zes weken is, heeft haar eerste luchtweginfectie en oorontsteking alweer te pakken. De eerste ‘amoxi-kuur’ is alweer een feit. Vreselijk voel ik me daarbij, ze is nog maar zo klein. Maar het is voor haar eigen bestwil en ze had veel pijn. Je denkt als moeder heel weemoedig dat ze zes weken geleden nog lekker in je buik vertoefde, zonder wereldse pijntjes en klachten en nu ineens darmkrampjes en bacteriën en snot en slijm die je wakker houden. Maar het zullen de hormonen zijn die ik in mijn hoofd hoor spreken. Want ik weet dat de infectie die ze nu heeft ook uit had kunnen monden in RS en dan waren we verder van huis geweest. Hopelijk is de ellende volgende week achter de rug en kunnen we weer volop genieten.

Megatrots op mijn eigen gezinnetje

Het is voor mij zo vreselijk bijzonder dat ik dit gezinnetje nu heb. Ik heb dit altijd zo graag gewild en ben zo gelukkig. Ik heb twee prachtige kinderen en voel me bevoorrecht want ik weet dat het niet iedereen gegeven is om zo (relatief) gemakkelijk kinderen te krijgen. Het is en blijft een wonder als je zwanger wordt en een gezond kind op de wereld zet. Na mijn miskraam, maar ook nu realiseer ik me dat bijna dagelijks. Ik zou het niet meer anders willen, voor mij is mijn gezin perfect zo.

In mijn blog vertel ik je alles over mijn leventje als kersverse moeder van twee. Leuk als je ons blijft volgen, dat waardeer ik enorm!


Marjolijn (37) is moeder van een zoon en een dochter. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien niet langer te wachten op de prins op het witte paard en koos ze voor het single moederschap. Voor VIVA Mama blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. 

Lees ook:
Blog Marjolijn: ‘Ik krijg vaak de vraag of dit kindje van dezelfde donor is’
Blog Marjolijn: ‘Ik haalde me in mijn hoofd dat het helemaal mis was in mijn buik’
Blog Marjolijn: ‘Ik wil me weer even helemaal vrouw voelen’
Blog Marjolijn: ‘Langzamerhand voel ik echt aan mijn lichaam dat ik zwanger ben’
Blog Marjolijn: ‘Ik merk dat ik te veel wil en te veel vraag van mijn lichaam’
Blog Marjolijn: ‘Bij een tweede kindje is niet alles meer onbekend, maar toch staat je leven weer op z’n kop’
Blog Marjolijn: ‘Hij heeft een uur gekrijst om een koekje’
Blog Marjolijn: ‘Het aftellen is begonnen!’
Blog Marjolijn: ‘Geboortekaartje… Check!’
Blog Marjolijn: ‘Gehuld in zijn beste outfit besloot hij voor vertrek om zich letterlijk tot aan zijn enkels onder te poepen’
Blog Marjolijn: ‘Ik doe te veel en daar heb ik een dag later spijt van’
Blog Marjolijn: ‘Eindelijk deel ik het resultaat van de babykamer voor mijn kleine meisje’