Blog Marjolijn: ‘Bij een tweede kindje is niet alles meer onbekend, maar toch staat je leven weer op z’n kop’

Waar het tijdens mijn eerste zwangerschap dagelijks door mijn hoofd speelde, ben ik nu, na de geruststelling van een gezonde twintigwekenecho, vrijwel niet bezig met hoe lang nog en in welke week ik nu zit. Sterker nog: ik raak de tel regelmatig kwijt. Ruim 26 weken ben ik nu zwanger, maar ik heb niet meer alle apps in mijn telefoon paraat staan om erachter te komen welk formaat de kleine deze week weer heeft. Eigenlijk was voor mij, nadat de verloskundige aangaf dat de facts and figures in die apps helemaal niet zo nauwkeurig zijn, de lol er wel vanaf. Ik vond het ook altijd raar dat het de ene week een grapefruit was en de andere ineens een kiwi. Volgens mij is de een toch echt groter dan de ander.

Dus geen apps, maar ik kijk al wel een beetje uit naar mijn verlof. Ik wil op mijn werk alles zorgvuldig achterlaten en overdragen, dus met dat soort dingen houd ik me wel bezig. Tien weken vliegen tenslotte voorbij! Het is heel vreemd om te bedenken dat je straks weer drie maanden uit de running bent. Weg van je dagelijkse, vertrouwde leventje. Niet meer die routine, maar alles zal weer als nieuw voelen.

Waar is die tijd gebleven?

Wekelijks heb ik nu wel momenten dat ik denk: “Dat was ik helemaal vergeten, zo voelde dat!” Zoals het bewegen van je kindje in je buik. Het blijft bijzonder en ik vind het zo vreemd dat je dit zo snel vergeet. Gisteren keek ik foto’s terug van Mick in een oude telefoon. Momenten waarop je je niet beseft dat je daar een jaar later sentimenteel op terugkijkt omdat hij nu al zo groot is. Het lijkt wel alsof je er bijna niet bij bent geweest. Voor mijn gevoel verandert hij helemaal niet zoveel steeds, maar die foto’s in mijn telefoon waren het bewijs dat de veranderingen enorm zijn. Hij is geen baby meer, hij loopt, hij heeft een eigen willetje hij is echt een klein jongetje.

Mick moet zijn moeder gaan delen

Ik neem me bij deze voor dat ik ieder moment met mijn newborn meisje extra goed in me op probeer te nemen. Ik weet vrijwel zeker dat het de laatste keer zal zijn dat ik het allemaal meemaak, dus ik wil er ook echt van genieten. Ik wil niets vergeten en ieder moment koesteren. Ik vind het allemaal best spannend hoe het zal gaan zijn. Mick als grote broer. Ik weet dat ik hem overal bij wil betrekken en dat dat ook echt een must is. Maar hoe zal hij reageren? Al die kusjes aan de baby die hij nu geeft op mijn buik, maar hij weet natuurlijk helemaal niet wat hem te wachten staat. Dat hij niet meer mijn volledige aandacht krijgt, maar zijn moeder moet delen.

Kon ik maar een klein stukje in de toekomst kijken

Ik denk dat het dingen zijn die iedere moeder zich afvraagt als ze zwanger is van haar tweede kindje. Aan de ene kant is er heel veel niet meer onbekend voor je, maar aan de andere kant staat je leven wel degelijk weer op zijn kop. Ik ben bijvoorbeeld alweer bezig met hoe ik het moet regelen als ik ga bevallen. Is er iemand snel genoeg bij Mick? Ik twijfel of ik het thuis wil proberen of toch voor safe ga, in het ziekenhuis. Het probleem is: je weet toch niet hoe je bevalling start, dus je kunt een heel plan in je hoofd hebben, maar er hoeft maar iets te gebeuren en je hele plan gaat niet door. Dus zeg ik voorlopig nog maar even tegen mezelf: ‘Maak je niet druk, alles komt altijd goed!’


 

Marjolijn (36) is moeder van Mick. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien niet langer te wachten op de prins op het witte paard en koos ze voor het single moederschap. Voor VIVA Mama blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. 

Lees ook:

Blog Marjolijn: ‘Ik vertelde niemand over mijn plannen totdat ik exact wist hoe ik mijn kinderwens kon realiseren’
Blog Marjolijn: ‘Ik krijg vaak de vraag of dit kindje van dezelfde donor is’
Blog Marjolijn: ‘Ik haalde me in mijn hoofd dat het helemaal mis was in mijn buik’
Blog Marjolijn: ‘Ik wil me weer even helemaal vrouw voelen’
Blog Marjolijn: ‘Langzamerhand voel ik echt aan mijn lichaam dat ik zwanger ben’
Blog Marjolijn: ‘Ik merk dat ik te veel wil en te veel vraag van mijn lichaam’