Blog Sophie: ‘Waarom naar de sportschool gaan, als je ook kunt bingoën?’

Zondag bevond ik me opeens tussen honderdvijftig bloedserieuze vrouwen. En dat terwijl er ook een heel shopgebeuren aanwezig was. Je begrijpt: ik was bij een bingo!

Als middelbare scholier had ik tekenen in mijn pakket. Een lachertje volgens mijn klasgenoten, zeker toen ik ook nog in staat bleek voldoendes te halen.

Nee, ik kon niet goed tekenen. Ik kende wel veel trucjes. Een projector en lichtbak kunnen veel doen, evenals een tomeloze inzet en een berg aan kunstwerken. En oh, wat vond ik het leuk. Dat is erg hè, dat je iets heel erg leuk vindt, maar het eigenlijk niet kunt.

Ik bleef tekenen, ook lang na de middelbare school. Met Youtube-filmpjes, met de veelzeggende naam How to draw for kids. Ja, hoogdravend werk moet je van mij niet verwachten en ik doe het vooral omdat ik het zo leuk vind.

Ineens was daar het handletteren. Geweldig vond ik het. Echter, voor iemand die in groep 8 nog met een schrijfschriftje moest schrijven om haar abominabele handschrift te verbeteren, best een uitdaging. Maar kom: ook ik zou en moest het kunnen.

Natuurlijk ging ik ook voor de bijl waar het benodigdheden betrof. Ik kwam ineens terecht in een kleurenwereld voor volwassenen. Stiften met alcohol, stiften met een brush als punt (penseel) – waar mijn vingers meteen van in een kramp schoten – potloden die zijdezacht kleuren en vooral dat er dus verschillende soorten fineliners bestaan.

Mijn leven werd er een stuk leuker door. Vooral door het bullet journaling dat ik sinds kort ontdekt heb. Lekker een eigen agenda vullen, een to do list maken, gewoontes bijhouden. Heerlijk! Dus kon het ook niet anders, of ik was te vinden op de eerste, echte Handlettering Bingo Dag!

Eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit als volwassene aan een bingo meegedaan. Het bleek nog best aanpoten. Maar de prijzen (denk aan een online kalligrafiecursus, een set boeken over brushletters, een set fineliners, uitgumbare stiften) logen er niet om. Dus zat ik net als die andere honderdvijftig vrouwen over mijn bingovellen gebogen.

Er waren dus vrouwen die gewoon een bingostift hadden. En als er door een vrouw ‘bingo’ werd geroepen, keek de rest vol ongeloof op, om vervolgens verbijsterd naar hun bingokaart te kijken. Hoezo zij? Naarmate de prijzen groter werden, werd het gekreun ook steeds luider als er iemand prijs had. Nee, leuk voor je hoor. Echt.

Aan onze tafel werd er na een paar rondes al gefluisterd: ‘waarom naar de sportschool gaan, als je ook kunt bingoën?’ De hartslag was hoger dan na een bootcamp van een uur. Ik had er zelf niet veel van verwacht, maar ik was zo blij als een klein kind toen ik vijf streepjes op één rij had. Piepend bracht ik uit: ‘volgens mij heb ik bingo!’ En dat hoorde dus iedereen. Grmpf.

Echt, ik ben om. Bingoën is het helemaal, vooral in combinatie met handlettering. Als je honderdvijftig vrouwen aan het kreunen krijgt omdat je een set tombo-stiften verloot, heb je het echt gemaakt. Ik heb me ziek gelachen, de ribben uit mijn lijf geshopt en voor de komende 20 jaar genoeg spullen om boeken vol te schrijven, tekenen en brushletteren (indien dat me nog ooit gaat lukken).

Inmiddels speur ik de lokale krantjes af voor andere bingo-avonden. Het is bijna nog leuker dan seks!


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Navelstreng
Zwemmen
Speentjesfee
Zindelijk
Fuck de perfecte moeder
Vakantie
Papa
Hoge hakken
Sportdag
Kinderverjaardag
Happy pills
Vrouwenvoetbal
Eerste schooldag