Blog Sophie: De tevreden poeper

Afgelopen week stonden de leidsters van het kinderdagverblijf in hun handen te wringen. Ze deden echt hun best, maar onze jongste dochter was gewoon niet te houden. Dus het zou kunnen gebeuren dat ze ooit een keer zou vallen.

Het waren rustige baby’s. Van die dotjes die overal mee naartoe konden, omdat je ze toch niet hoorden. Dat verandere, toen ze anderhalf jaar oud werden. A1 had een behoorlijke eigen wil. Als zij niet wilde, dan gebeurde het ook niet. Het leverde haar de bijnaam: Prinses op de Erwt op.

Verademing

A2 was heel beweeglijk, maar stil. Tot ze dus 18 maanden oud was en we haar de bijnaam De Misthoorn gaven. We horen serieus minder sinds zij geboren is. Gelukkig neemt het volume af, nu ze steeds beter kan praten. Een verademing!

En toen kwam daar C3. Een rustige baby, die alleen buitensporig veel poepte en daar totaal geen last van had. Ze lachte en speelde en kroop. Kortom, het was duidelijk: zij was een tevreden poeper. Ze poepte dat het een lieve lust was. Altijd. En altijd veel.

Alleseter

Op een gegeven moment ben ik maar rompers weg gaan gooien, toen ze – nog altijd mosterdgeel – uit de wasmachine kwamen. We hadden verwacht dat ze net zo zou worden als A1. Rustig maar met een eigen wil. A1 kan zich uren verliezen in het kleuren van een tekening. Heerlijk!

Helaas. C3 besloot de krachten van haar zussen in zich te bundelen.  Niets is veilig voor haar. Het liefste steekt ze vorken in het stopcontact, smeert ze zichzelf in met yoghurt en eigenlijk alles dat vloeibaar is en ze is kampioen (gevulde) bordjes omgooien. Ook eet ze alles. En dan daadwerkelijk alles. Blaadjes, takjes, steentjes, klei, magneetjes, kerstballetjes… alles wil ze opeten. Echt. Niet gewoon even in de mond stoppen, maar opeten.

Ballen gooien

Zo kwam het ook voor dat we in de tuin speelden en onze pup op een voor ons onzichtbaar plekje had gepoept. Ja. Je voelt ‘m al. Een kwartier later hing ik in paniek met de huisartsenpost aan de telefoon, omdat de Vrolijke Sloper zich had ingesmeerd met poep en we haar kaken open hadden moeten wrikken om er nog een stukje drol uit te halen.

Als ze een keer iets NIET probeert op te eten, is ze aan het klimmen. Zo vond ik haar laatst op het tv-kastje met haar neus tegen het scherm aangeplakt, terwijl dat gevaarlijk stond te wiebelen. Of ze klimt uit de box, op de vensterbank, van waar ze achter de kerstboom kan komen en er vervolgens ballen uit gaat gooien.

Of ze klimt op tafel. Of ze staat de wiebelen op de rand van de bank. Sinds kort heeft ze ontdekt dat wanneer ze zich dan laat vallen, ze een beetje terugveert. Hilarisch, volgens haar dan. Op het kinderdagverblijf klimt ze ook op tafels, kastjes, stoelen, plankjes en ook de vensterbank. Ze doen daar echt hun best. Maar een extra leidster aanstellen om alleen op onze dochter te letten, ging hun wat ver.

Ik zet de vallen- en stotenzalf alvast klaar.


Lees hier meer blogs van Sophie:
Nachtje weg
Mank