Blog Sophie: ‘Ik moet haar handjes van mijn been afpellen en haar op een stoel zetten’

dochter

Omdat ik redelijk uitgesproken ben, denken mensen vaak dat ik de broek aanheb thuis. Dat zou zo kunnen zijn, maar mijn man was toch echt de baas in mijn buik.

Met donkere haren en bruine ogen, kreeg ik twee blonde dochters met ultrablauwe ogen. Zodat caissières zeiden: lekker een dagje aan het oppassen? Gelukkig heb ik drie dochters en één daarvan heeft in ieder geval bruine ogen. Voor de rest is ze eigenlijk een vreemde eend in de bijt.

Haar zussen zijn onverstoorbare wezens. Een strafstoeltje, time-out traptrede… Het maakte hun niet bijzonder veel uit. Stoïcijns ondergingen ze hun straf – als ze me tenminste niet eerst uitlachten. Het zijn de dochters van hun vader. Niet snel van hun stuk, veel bezig in het hoofd en dol op slapen.

En dan hebben we nummer 2, de middelste, die met haar uiterlijk én innerlijk compleet anders is. Als zij op haar kop krijgt, is ze compleet van slag. Tranen met tuiten, meteen een ‘sorry, ik zal het nooit meer doen’, en van het strafstoeltje wierp ze zich zo dramatisch af dat we ons zorgen maakte over haar gezondheid.

Ze is extravert, als ze zich op haar gemak voelt. Hard huilen, hard lachen. Zijn er mensen bij, dan is het een grijs muisje dat zich verstopt achter moeders benen. Ook nu ze vijf jaar is. Op school vertoont ze vooral sociaal wenselijk gedrag – het idee dat de juf boos op haar kan worden, zorgt er soms voor dat ze niet kan slapen.

Het resulteert natuurlijk in te veel bescherming van mijn kant. Zo gevoelig, zo makkelijk gekwetst, wil ik haar behoeden voor de grote boze wereld. Tegelijkertijd erger ik me soms. Kom op, zet door, niet zo bang zijn.

Het zorgt ervoor dat alle leuke dingen in een kinderwereld eng worden. Een kinderfeestje is niet leuk, maar spannend (totdat ik weg ben en het alsnog een leuke dag wordt), school is niet gezellig maar eng, turnles of wat dan ook, is niet leuk maar iets om angstig van te worden. En ik denk: ontdek die wereld. Ga er eens op af. Het valt altijd mee.

Over ruim een half jaar mag ze starten in groep 3. Ik houd mijn hart vast. Terwijl alle oudste kleuters geheel zelfstandig de klas binnenlopen, moet ik haar handjes nog steeds van mijn been afpellen en haar in de klas op een stoel zetten.

Afspreken met andere kinderen is iets waar ze een tijdlang vertrouwen voor moet opbouwen. Ze is bang dat de grote broer ook thuis is, of… En dat is het meest verschrikkelijke scenario: dat ze mij gaat missen. Als ik weg moet voor het werk, moet haar vader haar bijna in de houdgreep nemen, zo graag wil ze met me mee. Niet zelden rijd ik met tranen in mijn ogen en een steen in mijn buik naar een afspraak.

En dan de buitenschoolse opvang… Twee dagen in de week en altijd de vraag: kom je me vroeg halen, mama? Thuis is ze een spring in het veld, een hertje dat klimt, klautert, schaterlacht, gekke bekken trekt, de clown uithangt, zingt en danst. Waarom laat ze dat niet aan de rest van de wereld zien?

Ze is zo grappig, zo lief, en bezit zo veel humor. Maar buiten is het onveilig en vergrijst ze. Vinger in de mond, de blik naar beneden. Wat gun ik haar de wereld en wat gun ik de wereld om een stukje van haar echte ik te zien. Tot die tijd probeer ik los te laten, hoe pijnlijk dat proces voor ons allebei ook is.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Navelstreng
Zwemmen
Speentjesfee
Zindelijk
Fuck de perfecte moeder
Vakantie
Papa
Hoge hakken
Sportdag
Kinderverjaardag
Happy pills
Vrouwenvoetbal
Eerste schooldag