Blog Sophie: ‘Van het gevoel dat ik voor alles verantwoordelijk ben, knap ik niet op. Wel van de happy pills van de dokter’

Het is inmiddels drie jaar geleden dat de Sloper werd geboren. Drie jaar waarin het vooral doorzetten was, hard werken en weinig slapen. Een huis dat verwilderde, de administratie groeide in bergen rondom het bureau. Dat ik het volhield was alleen maar te danken aan één happy pil per dag.

Achteraf is het best te begrijpen dat het even te veel werd. Maar toen ik in die periode zat, baalde ik vooral van mezelf. Ik had drie kinderen gewild en ook nog eens gekregen. Waarom kreeg ik dan een paniekaanval in de Ikea en dacht ik de hele dag alleen maar: Ik. Kan. Dit. Niet.

Het beeld van een postnatale depressie is vaak hysterischer dan de waarheid. Ik wilde mijn eigen kinderen namelijk niets aandoen en ik verstopte de Sloper ook niet in een doos in de garage. Ik wilde gewoon weg. En daar praatte ik niet over. Dat was eigenlijk pas echt gek voor iemand die doorgaans alles meteen op tafel gooit.

Ik had gewoon niks te zeggen. Ook niet tegen de psycholoog die ik op aanraden van de huisarts én GL raadpleegde, toen ik heel zachtjes had gefluisterd dat het heel erg zou zijn als er iets met de Sloper zou gebeuren, echt heel erg, maar dat het dan toch wel iets rustiger zou worden in huis.

Ik had gegokt en verloren. Zo voelde het. Ik met mijn grote bek, ik zat hier gigantisch te falen. De opmerkingen van anderen, hielpen ook niet echt: ‘Jij wilde toch drie kinderen?’. Klopt. Dus eigen schuld, dikke bult.

Terugkijkend was het al met al niet zo gek. GL, die twee weken na de geboorte in Brussel ging werken en er vaak bleef slapen. Ouders die op vakantie waren. Zomervakantie, dus geen sociaal vangnet, maar wel de andere twee kinderen thuis. En het verpletterende gevoel dat ik voor alles en iedereen in mijn eentje verantwoordelijk was. Daar knapt een mens niet van op. Wél van de juiste happy pills die ik na een half jaar worstelen eindelijk durfde te aanvaarden van de huisarts.

Nu zijn we qua pillen ruim twee jaar verder. Als ik er al open over ben, is de eerste vraag: ‘En wanneer stop je ermee?’ Nou, eh, ik wil er dus helemaal niet mee stoppen. Een andere vraag: ‘Ik wil zo graag eens meemaken hoe je zonder die pillen bent.’

Nou, als we even de absolute domheid van zo’n opmerking opzij leggen, zou ik kunnen zeggen dat ik in ieder geval een stuk slanker zou zijn. Tien kilo zeg maar, want mijn eetlust is enorm toegenomen – en mijn strijd tegen die kilo’s overigens ook.

Maar even serieus: hoe ik zou zijn zonder die pillen? Ik lach nog net zo hard als eerst, maar ik huil minder. Ik ben nog steeds zo uitbundig als drie jaar terug, maar ik ben rustiger als het op woede-aanvallen aankomt. Oh ja, en ik wil niet meer iedere dag onder mijn bed kruipen in de hoop dat het allemaal doorgaat zonder mij. Dat is best een vooruitgang, lijkt me. En dat voor het eerst in mijn leven.

Het zou fijn zijn, vind ik, als we – net als ik moest doen – kunnen accepteren dat er gewoon sommige mensen zijn voor wie het leven een last is, ook al lachen ze de hele dag. Dat het lijkt alsof ze alles durven, omdat niemand de paniekaanvallen ziet. Bergen energie heb ik, sinds ik niet meer bang hoef te zijn voor alles. De creativiteit loopt de spuigaten uit, nu ik mezelf niet meer de hele dag naar beneden praat. En ik ben een betere moeder – vaak toch de graadmeter.

Dus ja, het is inmiddels drie jaar geleden dat ik dacht gek te worden. Maar het is zeker 25 jaar geleden dat ik begon met vechten tegen mezelf. Tegen mijn gedachten, gevoelens, het zijn van mijzelf en alle depressies die daarbij hoorden. Dus nee, ik stop niet met mijn happy pills. Ik kies voor het leven.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Navelstreng
Zwemmen
Tanika
Voor één dag papa
Omdat het kan
Zindelijk
Fuck de perfecte moeder
Vakantie
Papa
Hoge hakken
Sportdag