Blog Sophie: ‘Ineens schrok ik: we waren de luiers vergeten’

dochter

Ze is droog. Ineens. Na jaren van natte luiers, van natte bedden in de nacht. Het kwartje is gevallen. Of tenminste dat hopen we.

Vorig weekend gingen we een nachtje weg met de middelste, A2. Dat hadden we dit jaar bedacht. Met drie meiden in huis, is het soms vechten om aandacht. En daarnaast had ik het ook gewoon afgekeken bij vrienden. Zij gingen een nachtje alleen met één kind weg. Leek me hemels. En dat was het ook.

Eerst was het de beurt aan de oudste, A1. Tja, dat hoort nu eenmaal als je de oudste bent. Ze is inmiddels al acht jaar en dus konden we vrolijk Amsterdam in, natuurlijk naar Madame Tussaud (JUSTIN BIEBER!), een rondvaartje doen én slapen in een hotel. De glimlach van onze dochter werd steeds breder. Zo mooi om te zien.

Nu was het de beurt aan de middelste. Die had niet zulke hoge eisen. Ze wilde naar de film, sushi eten en snoep scheppen. Ja, de wereld van een vijfjarige is een stuk kleiner. We vonden het prima, als ze het maar naar haar zin had. En dus keken we (ik redelijk tenenkrommend) naar Diep in de Zee, gingen we snoepscheppen, toch stiekem ook heel even de speelgoedwinkel in en uiteindelijk sushi eten. Dat viel helaas een beetje tegen. Ik had al gehoopt op een mede-sushi-lover, maar helaas at ze uiteindelijk alleen maar rijst. De rest was vies.

We reden naar het hotel, gingen daar nog even zwemmen en ineens schrok ik. We waren de luiers vergeten! Hoe erg A2 haar best ook doet, ’s nachts is ze nog niet zindelijk. Ze wordt er niet wakker van. Net als haar oudste zus overigens. Met haar ging ik naar een kinderbekkenfysiotherapeut. Ze schaamde zich zo (nog maar 5 jaar), want ze had haar mond voorbij gepraat op school en kleuters zijn nu eenmaal bikkelhard. Ze was een baby in de ogen van haar klasgenoten en vast en zeker de enige van de hele school, die nog met een luier sliep.

Het werkte: de kinderbekkenfysiotherapeut had goede tips (meer drinken, meer plassen onder andere) en hup: A1 was ook ’s nachts zindelijk. Eh… ja, dat nam wel wat maanden in beslag. En nu wilde A2 ook naar de plasdokter. Zelfde problemen op school, zelfde schaamte (en ik wist best nog die tips hoor, maar van mij neemt ze dus niks aan, zucht).

Ook A2 moest meer drinken – wat ik al wist. Ineens ging ze ook meer plassen, maar dat hoorde erbij. Ze ging drinken en plassen volgens een schema, om haar blaas te laten wennen. Zonder luier lukte nog niet – ze was ook nog vaak nat.

Tot we in het hotel zaten en er geen luiers waren. ‘Nou, dan ga ik het toch gewoon proberen,’ zei de stoere meid. Wel twintig keer heb ik die nacht gevoeld of ze nat was. We hadden het bed ingepakt met badhanddoeken, maar het bleek helemaal niet nodig. Ze bleef droog. En de nacht daarna ook, en die daarna net zo goed.

We zijn een week verder en ze slaapt gewoon lekker zonder luier. We laten haar nog wel even plassen als we naar bed gaan. Gewoon voor de zekerheid. Het is heerlijk te zien hoe trots ze op zichzelf is. En dat mag ook! Ik vond het die nacht in het hotel doodeng, maar zij deed het gewoon. Van dat vertrouwen mag ik zelf best nog wel wat meer hebben.

Voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) is blogger voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:
Happy pills
Vrouwenvoetbal
Eerste schooldag
Spikkeltjesworst
Hagelslag
Lentekriebels
Paashaas