Blog Sophie: Navelstreng

Een navelstreng doorknippen heeft een doel: zo, nu kan je lijfje het zelf. Maar soms is die geestelijke verbinding maar moeilijk los te laten.

Waren het glorieuze momenten? Niet bepaald. Half stoned van de ruggenprik bij nummer één, high van de adrenaline bij nummer twee en bij nummer drie was ik gewoon compleet van het pad af. Natuurlijk kreeg ik het mee. U mag de navelstreng doorknippen, meneer GL, waarop hij met een groen gelaat terug in de stoel zakte.

U mag de navelstreng doorknippen, meneer GL, maar wacht nog even, want als u hier uw vinger houdt, voelt u nog een hartslag. Het was genoeg om hem weer te vloeren. Pas bij de derde hield hij zich overeind, wat goed was omdat ik me nodig aan iemand vast moest klampen.

Stonden we er bij stil? Nee, het glorieuze moment was de bevalling zelf. Dat ik eindelijk mijn kindje kon zien. Mijn prachtige dochter, mijn trots, mijn allerliefste, keer op keer. Het doorknippen van de navelstreng was slechts formaliteit.

En toch zeggen we dan: nu kun je het zelf. Logisch ook: het lijfje is doorgaans af, kan het voortaan zelf. Wij, ouders, brengen alles op gang, van borstvoeding tot flesvoeding, van verschonen tot badderen en natuurlijk van eindeloos knuffelen en vasthouden, maar de tien vingertjes en teentjes, de blaas, nieren, het hart en de longen kunnen het nu zonder mama’s fysieke band. Daarentegen is de emotionele band iets heel anders.

Díe navelstreng wordt niet doorgeknipt, nee die gaat rafelen. Voor het eerst naar het kinderdagverblijf/peuterspeelzaal/kleuterklas… En hup, daar gaat het eerste touwtje. Zes, zeven, acht jaar… Ik wil lange jurken aan en een doorschijnend truitje en oh ja, ik háát ‘Frozen’… Weer een rafel erbij. Negen, tien, elf, mama, je bent al een beetje stom, twaalf, dertien, veertien: mama, je bent ontzettend stom, rafeltje na rafeltje.

We lopen er achteraan. Laten steeds meer los. Ja, je mag zelf naar school fietsen. Je mag met vriendinnen de stad in. Je mag gaan stappen. We doen het, omdat we weten dat het hoort, maar van binnen voelt het helemaal niet zo fijn. Waarom ben je nu al zo groot met je 1 meter 30? En je schoenmaat 32? Waarom blijf je niet klein en waarom wil je niet meer knuffelen? Om dan ineens, zo maar, toch weer dat grote meisjeslijf op je schoot te vinden, dat al zo veel zelf kan, maar toch soms ook klein wil zijn.

En daar gaat ze weer, op de fiets, de haren los. Altijd verliefd of onderweg. Altijd spelend, kleurend, genietend van het leven. En dan plotseling: mama, is er oorlog tussen Turkije en Syrië? En weer een rafeltje laat los.

Ik wil dat mijn dochters de wereld ontdekken. Dat ze het leven vieren. Er alles uithalen wat er in zit. Dromen najagen en wensen vervullen. Maar het liefste ben ik er zelf altijd bij. Als een fly on the wall. Niet zichtbaar, maar wel in de buurt. Om, als het dan toch nodig is, die troostende schouder te zijn. Ook al zijn we tegen die tijd al helemaal uitgerafeld.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Zwemmen
Tanika
Voor één dag papa
Omdat het kan
Verhuizen
Enig kind
Fuck de perfecte moeder
Kamperen
Vakantie