Blog Sophie: Papa

Niet werken jij papa, zei de jongste en ze stak vermanend een vinger op. Vandaag mocht papa geen belangrijke dingen doen. Of nou ja, wél Vaiana kijken en dat is natuurlijk ook van belang.

Drie jaar werkte GL in Brussel. Hij had het erg naar zijn zin. Wat hadden we het uitvoerig besproken in de dagen dat hij nadacht over deze baan. Maar het zou wel loslopen. Hij mocht ook wel een dag of twee thuis werken, waardoor hij ook eens een keer ’s avonds aan tafel zou zitten.

En zo ging het. Op maandag nog met het gezin eten en dan ging papa met de meiden op stok. Middenin de nacht ging de wekker om voor drie dagen naar Brussel te gaan. Prima. Geen punt. Verstand op nul en blik op oneindig. Het was nu eenmaal zo.

Natuurlijk klaagden de kinderen. Laat thuis zijn is iets anders dan helemaal niet thuiskomen. Maar vooruit, ze mochten om de beurt bij mama in het grote bed (vooral omdat mama dat fijner vond) en dat was eigenlijk best fijn.

Totdat ineens, een paar weken terug, alles veranderde. En er een baan bleek te zijn in Amsterdam. Denk na, klaagde ik, nu werk je nog een dag thuis, straks vertrek je voor de files en ben je na de files terug! Dan zien we je helemaal niet meer!

Die angst maakte al snel plaats voor andere gedachten: hij zou ’s avonds wel thuiskomen. En ’s morgens ook een keer na de files kunnen vertrekken. Wie weet zat het er zelfs in dat we een keer samen konden ontbijten.

En – niet onbelangrijk – hij zou ook vrij kunnen nemen tijdens de schoolvakanties! Steeds meer merkte ik dat ik er tegenop begon te zien als hij weer naar Brussel vertrok. Alsof ik nu pas toegaf aan mezelf dat het best lastig was geweest de afgelopen jaren.

Dat ik ’s avonds zat te bunkeren op de bank, omdat ik toch maar alleen was. Dat ik daardoor in één jaar zeven kilo ben aangekomen. Dat ik voor alles altijd een oppas nodig had. En dat ik er voor mijn gevoel alleen voor stond. Een gevoel dat niet helemaal reëel was, maar wel ontzettend op me drukte.

Het was best pittig met drie kleine kinderen. Zeker omdat hij twee weken na de bevalling van nummer drie in Brussel aan de slag ging. Toegegeven, er waren ook voordelen: ik heb ontelbare vrouwenseries kunnen verslinden en eh… Nou ja, dat was dan ook best een groot voordeel.

Afgelopen week was hij twee dagen vrij, tegelijk met de kinderen. Ze hingen aan zijn benen, zaten op zijn schoot en kropen op zijn nek. Papa was twee dagen helemaal van hun! Wat een feest was dat! En dus moest papa, die eigenlijk nog best wat dingen te doen had, twaalf keer Vaiana kijken, zwemmen in het mini-zwembadje in de tuin, de al fietsende kinderen nogmaals leren fietsen en moest hij ze naar bed brengen. Ik heb twee boeken uit kunnen lezen.

Ik verheug me nu al op de vakantie!


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Navelstreng
Zwemmen
Tanika
Voor één dag papa
Omdat het kan
Verhuizen
Enig kind
Fuck de perfecte moeder
Kamperen
Vakantie