Blog Sophie: Dag Sinterklaasje

dochter

Oh, ik had er zelf ook zo’n zin in. Die weken voor pakjesavond. Buiten heerlijk guur weer en binnen is het warm. De schoen zetten en liedjes zingen en die verraste snoetjes ‘s morgens bij het ontbijt. Eh, ontbijt? Doe maar midden in de nacht.

Raar dat je bepaalde dingen gewoon vergeet. Zoals hoeveel pijn het deed om te bevallen. Dat je daar voor de tweede, derde of zelfs vierde keer ligt te puffen en denkt: oh ja, dit was het. En dat je vervolgens uitscheurt tot aan je wervelkolom en achteraf zegt: peulenschil hoor.

Zo was het ook met Sinterklaas. Ik had alleen het fijne onthouden. De verlanglijstjes maken, de voorpret, het Sinterklaasjournaal, de aankomst van de Sint in Nederland en in het dorp. Het knutselen van Pieten voor op het raam, het maken van mijters voor de kinderen.

En ja, dat is nog steeds heel leuk. Met een dochter van 6,5 en een dochter van 4 (de jongste is 2, die zal het een worst wezen, zolang ze maar kilo’s pepernoten kan eten) is het ook echt feest. De oudste begrijpt alles en slaat geen journaal over. De middelste is vooral geïnteresseerd in de schoencadeautjes en zoekt telkens bevestiging: “Sinterklaas is toch heel lief, hè mama?”

Maar toch, soms denk ik: wat een onzin allemaal. Hoe leuk het ook is om die kinderen te zien gloeien: het kan niet goed voor de gezondheid zijn. De eerste nacht dat ze hun schoen mochten zetten, was de oudste om 04.30 uur wakker. Ja, laat dat eens even doordringen. Het duurde bij mij ook een half uur.

Vervolgens heeft de oudste ook telkens huilbuien in bed. Want hoe hard ze haar best ook doet, ze kan niet 24 uur per dag lief zijn. Ze moet gewoon af en toe ruziemaken met haar zus. Een keer op de tafel slaan als een tekening niet lukt. En nu hoort de Luisterpiet dat allemaal. Paniek, paniek, paniek!

En dan vanavond. Alle meiden in bad. De middelste overstuur. Dat heeft ze vaker als ze iets te veel prikkels heeft gehad. Vanmiddag mochten we de Sint in ons dorp verwelkomen. Dat leverde zo veel emoties op (angst, blijdschap, paniek) dat het in bad finaal misging. Van de weersomstuit begonnen de andere twee ook maar keihard te huilen. Ik had zin om zelf net zo hard mee te doen.

En dan duurt het nog twee weken. Veertien dagen waarin ze elke dag hun schoen willen zetten, al staat er op de Sintkalender dat het alleen op woensdag en zaterdag mag. Elke ochtend toch heel vroeg al willen kijken of Sint niet stiekem is geweest.

En dan die schoencadeautjes, ook zoiets. Ik kreeg vroeger wel eens wat chocolade, maar vaker een mandarijn. Moet ik nu mee aankomen. “Ja, maar Storm heeft een kei groot cadeau in zijn schoen gekregen.” Hallo zeg. Een schoencadeautje is toch geen groot cadeau? Het moet toch in de schoen passen? Maar daar zijn ook mijn eigen kinderen het niet mee eens.

Dus zingen we het (letterlijk) nog even uit. Kan ik niet wachten tot het eindelijk pakjesavond is. Dan heb ik weer een jaar rust. Alhoewel, de oudste vroeg laatst of de kerstman ook zou komen. Nou nee, dit jaar niet. Hij zit vast op de Noordpool en blijft daar nog heel lang zitten.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Tatoeage
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders
Zieke opa
Help!
Voor één dag papa
Praten
Balletjes