Caroliens column: ‘De blikken van de modemeisjes spuwen vuur, hier is het ieder voor zich’

Met honderdtwintig rijd ik over een provinciale weg waar ik eigenlijk tachtig mag. Fuck, ik ben te laat. Ik bel vriendin en collega-actrice S: ‘Ben je er al? Zijn ze al begonnen?’ Ze stelt me gerust, de poorten zijn nog niet geopend. Vandaag is het meest hysterische shopevent van het jaar, een slagveld waarvoor mensen vechten om een toegangskaart. Dit jaar behoor ik weer tot de lucky few en net als alle voorgaande jaren zal ik mijn slag slaan tijdens het-gastontwerper-voor-dat-ene-grote-modeketen-event.

Met piepende banden kom ik aangereden. Al lopend verwissel ik mijn sneakers voor hakken. Goddank, ze zijn nog niet begonnen. Of ik even op de foto wil bij die bloemenwall. Mijn kleding zit te strak, mijn linkerborst begint te lekken, ik ben zo moe dat ik amper helder uit mijn ogen kan kijken. Bij binnenkomst krijg ik een glas champagne. Shit, over anderhalf uur moet ik alweer voeden, dus dat gaat ‘m niet worden. Het ene na het andere oppervlakkige gesprek wordt gevoerd, waar ik net zo gemakkelijk aan deelneem. De spanning is om te snijden.

‘De blikken van de modemeisjes spuwen vuur, hier is het ieder voor zich’

Wie kan zichzelf als eerste niet bedwingen en rent straks als een idioot de ruimte in waar alle nieuwe items zijn uitgestald? Vriendin en collega-actrice F, die op deze events altijd net zo hysterisch is als ik: “Jij rent naar het gangpad links en ik naar rechts, zodat we alle items asap kunnen scoren.” De deuren gaan open, mijn adrenaline begint te werken. Iedereen probeert beschaafd te blijven maar de blikken van de modemeisjes om mij heen spuwen vuur: het wordt ieder voor zich daarbinnen. Ik begin stiekem voor te dringen, maar blijf stilstaan op het moment dat de gekte om mij heen toeslaat en de kledingstukken me om de oren vliegen. Voor een split second zie ik alles in een nieuw perspectief: wat doe ik hier? Ik had as we speak met man en Otis onder een dekentje op de bank kunnen zitten. Als ik deze kleding niet koop, kunnen we met z’n drietjes een weekendje weg.

Een por van een fashionchick doet me terug in de realiteit belanden. De rekken zijn halfleeg, ik ben het overzicht volledig kwijt en vraag een verkoopster of ze dit en dat item toevallig nog achter heeft liggen. Na enkele minuten heb ik een kwart van mijn wensenlijst gescoord. In de auto bel ik Jon dat ik zo snel mogelijk naar huis kom. ‘Was het gezellig, liefde? Heb je de buit binnen?’ Nou, die buit heb ik allang binnen. Die zit thuis op me te wachten.


Actrice Carolien Karthaus-Spoor (29) is moeder van Otis (4 maanden).

Lees ook Caroliens eerdere columns:

Uitzet gezocht
Horrorverhalen
Rust
Pads
Jengelen

Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale aanbieding: 10 nummers voor slechts €10.