Caroliens column: ‘Ik moest en zou bewijzen dat ons kind niet jengelt’

Met de komst van een kind wordt je woordenschat behoorlijk verbreed. Waar je vroeger dacht dat tepelhoedjes een stout accessoire waren voor je carnavalsoutfit, kijk je je collega-moeders inmiddels begripvol aan als ze het hebben over tepelkloven, spruw of stuwing.

Sinds onze eerste familievakantie is er weer een nieuw woord aan mijn vocabulaire toegevoegd: dadendrang. Want wat wil je graag aan jezelf en aan de buitenwereld bewijzen dat je heus hetzelfde leven kunt voortzetten met een kleintje erbij. Nu ging de vlucht naar Frankrijk perfect en heeft Otis alleen maar gelachen naar iedereen aan boord. Je hoorde ze denken: wow, wat een lieve en relaxte baby. Douze points voor meneer. Maar toen kwamen de uitstapjes die we normaal gesproken ondernemen zonder er ook maar één seconde over na te denken. Zoals een dagje strand, waarvoor manlief doodleuk twee boeken en vier tijdschriften inpakte en vervolgens vroeg of hij Yahtzee mee moest nemen. ‘Mag ik vragen hoeveel 
tijd je ‘vrij’ denkt te hebben straks onder je parasolletje?’ vroeg ik ietwat cynisch. En ja hoor, na dat dagje aan zee – iedereen staarde ons geïrriteerd aan toen we met de kinderwagen kwamen aangelopen, bang voor een jengelend kind naast hun bedje – hadden we welgeteld anderhalve pagina van ons boek gelezen. Want ook daar op het strand was er meteen weer die drang om te bewijzen dat ons kind echt niet zou jengelen zodat alle badgasten aan het einde van de dag bevestigend onze kant op zouden knikken: ‘Well done! Die kun je er makkelijk bij hebben.’

Ook op de vakantieplanning: onze jaarlijkse lunch bij een überchic restaurant. Eindelijk kon ik me weer eens uitdossen en Otis hees ik in zijn allerschattigste pakje. Eenmaal binnen zette hij het op een huilen. Met vlekken in mijn nek probeer ik hem te sussen; ik voelde de starende blikken van de andere gasten. ‘Liefje, doe nou eens rustig,’ zei Jon. ‘Het is een baby en baby’s huilen af en toe. Dat vindt niemand erg en de meesten hebben dit ongetwijfeld ook ooit meegemaakt.’ Natuurlijk had hij gelijk; ik heb nog nooit iemand een restaurant zien verlaten omdat er een baby even aan het huilen was. Na vijf minuten was Otis gekalmeerd en begon hij aan zijn middagdutje, waarna wij alsnog konden genieten van de overheerlijke lunch. Inclusief gigantische melkvlekken op mijn chique jurkje, maar ach: dan maar niet vlekkeloos door het leven.


Actrice Carolien Karthaus-Spoor (29) is moeder van Otis (4 maanden). Heb je een ultieme mommy-tip voor Carolien? Mail naar redactie@vivamama.nl.