Caroliens column: ‘Zonder die pads in mijn beha durf ik de deur niet meer uit’

De vorige keer typte ik nog met de laptop op mijn dikke buik, nu lijkt het alsof Otis altijd al in ons leven was. Onbeschrijfelijk hoeveel liefde je instant voor zo’n klein ventje voelt. We zijn inmiddels twee maanden verder en de vader- en moederrol past ons als een jas. Dat is mede dankzij alle tips en adviezen, al vind ik de hoeveelheid eerlijk gezegd soms een beetje overweldigend. Bijvoorbeeld over het belang van borstvoeding geven en hoe bijzonder dat is om te doen – daar heeft bijna elke moeder wel iets over gezegd tegen me. Terecht natuurlijk, want het ís de beste voeding. Vanaf dag één verheugde ik me dan ook op het moment dat Otis voor het eerst aan mijn borst zou liggen. Maar hoewel ik een vliegende start maakte, kwamen al gauw ook de minder leuke kanten aan het licht.

Zo lag ik door overproductie na week vier met koorts op bed en moest ik mijn borsten 24/7 masseren om ontsteking te voorkomen. En nog steeds zorgt die overproductie voor gedoe, of iets specifieker: voor leksessies, waardoor ik de deur niet uit durf zonder van die enorm charmante pads in mijn beha. In Zwarte Tulp speelde ik een scène waarin mijn karakter Kat giga natte plekken op haar shirt had: no way dat mij dat ook gebeurt.

Waar ik ook veel tips over kreeg: nachtvoedingen. Al liggend de baby aan de borst leggen en vervolgens heerlijk verder slapen, de ideale houding volgens mijn vriendinnen. Zou goed kunnen, maar mij is het tot nu toe nog niet gelukt. Ik heb elke nacht gedimd licht en drie kussens nodig en voed Otis gewoon rechtop.

Laatst ging ik de deur uit voor mijn eerste werkafspraak. Lees: ik regelde dat er genoeg voedingen in de vriezer lagen, sleepte mijn kolftas mee en zocht om de drie uur een afgeschermd plekje waar ik als een soort koe een kwartier in alle rust gemolken kon worden. Toen ik vervolgens ’s avonds laat thuis kwam en mijn voorraadje ‘vloeibaar goud’ wilde opwarmen, zette ik het flesje kennelijk niet goed in de flessenwarmer… 
Het resultaat: de hele lading druipend 
over het aanrecht en een huilbui alsof de wereld zojuist was vergaan.

Daarom een oproep aan alle moeders: 
zullen we dat idyllische beeld van borstvoeding doorbreken door de zware kanten wat vaker te belichten? Want ik ben vast 
niet de enige kersverse moeder die onzekere momenten kent en soms het gevoel heeft dat ze heel erg faalt. Enorm veel respect voor alle moeders die zes maanden borstvoeding geven. En net zo veel respect voor alle moeders die het eerder voor gezien houden. In die korte tijd is het beste advies dat ik heb gekregen: luister vooral naar je moederinstinct.


Actrice Carolien Karthaus-Spoor (29) is bevallen van haar eerste kind. Heb je een tip voor Carolien? Mail naar redactie@vivamama.nl.

Lees ook Caroliens eerdere columns:

Uitzet gezocht
Horrorverhalen
Rust